Η Δύση μετέφερε τις αρχές του Χριστιανισμού σε ένα σύστημα θεσμών (δημοκρατία, αγορά, τεχνολογία), ενώ οι μη χριστιανικοί κόσμοι απορρόφησαν τη χριστιανική κληρονομιά χωρίς τον Χριστιανισμό.

Η Δύση μετέφερε τις αρχές του Χριστιανισμού σε ένα σύστημα θεσμών (δημοκρατία, αγορά, τεχνολογία). Οι μη χριστιανικοί κόσμοι απορρόφησαν τη χριστιανοσύνη χωρίς τον Χριστιανισμό· είναι εύλογο να αναρωτηθούμε αν η δημοκρατία, η αγορά, η τεχνολογία και ακόμη και ο κομμουνισμός δεν υπήρξαν μορφές εκχριστιανισμού πιο ριζοσπαστικές από την ίδια την ευαγγελιοποίηση (Gianni Baget Bozzo).

Η ανάλυση του Τζιάνι Μπαγκέτ Μπότσο αγγίζει τον βαθύ πυρήνα της φιλοσοφίας της ιστορίας και της εκκοσμίκευσης, προσφέροντας μια προκλητική αλλά εξαιρετικά διαυγή ερμηνεία: η δυτική νεωτερικότητα – με τους παγκόσμιους θεσμούς της – αποτελεί μια μορφή εκκοσμικευμένου και «ανώνυμου» χριστιανισμού.

Τι θέλουν οι νέοι;

Στα παιδιά που βγαίνουν στους δρόμους για να καταστρέφουν καταστήματα και βιτρίνες, να συγκρούονται με τις δυνάμεις της τάξης και να βάζουν φωτιά στους δρόμους, θα ήθελα να μεταφέρω μια μαρτυρία πλήρους αλληλεγγύης προς τις βιαιότητές τους, η οποία προέρχεται από το παρελθόν. Την 1η Ιουνίου του 1915, ο Μπενίτο Μουσολίνι γράφει στον Τζιοβάνι Παπίνι σε επιστολόχαρτο με την επικεφαλίδα της εφημερίδας «Popolo d’Italia», της οποίας ήταν ιδρυτής και διευθυντής, και του λέει ότι του λογόκριναν ένα άρθρο στο οποίο εξυμνούσε τις βιαιότητες στο Μιλάνο. Και συνοψίζει έτσι τις θέσεις του: «Το Μιλάνο ήταν υπέροχο την περασμένη Τετάρτη. Τουλάχιστον εκατό γερμανικά καταστήματα καταστράφηκαν κυριολεκτικά. Το βράδυ, σαν auto da fe, σε εκατό δρόμους μετέτρεπαν σε στάχτη τα έπιπλα ισάριθμων γερμανικών οικογενειών. Φαντάζεσαι ένα πιάνο να πετιέται στο δρόμο από τον πέμπτο όροφο; Το Μιλάνο είχε μια φανταστική και τρομερή όψη. Όποιος δεν ήταν μάρτυρας εκείνης της αξέχαστης ημέρας, δεν μπορεί να φανταστεί τι είναι ικανό να κάνει το πλήθος του Μιλάνου, όταν το κατακλύζει το πνεύμα της εξέγερσης και της καταστροφής». Εκτός από την αναφορά στους Γερμανούς, φαίνεται σαν να περιγράφει τις βιαιότητες αυτών των ημερών, και να είναι ενθουσιασμένος. Η μόνη διαφορά είναι ότι πολλοί από εκείνους τους νέους που τότε έβαλαν το Μιλάνο στο πυρ και στη φωτιά, πήγαν στη συνέχεια να πολεμήσουν στο όνομα της Ιταλίας, και μερικοί έχασαν τη ζωή τους. Εδώ, αντίθετα, επέστρεψαν σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους. Θα χαρούν να μάθουν τα νεαρά παιδιά που σπέρνουν την καταστροφή ότι από μακριά τους ευλογεί ο Μουσολίνι, ότι είναι πνευματικά μαζί τους. Αυτός ο Μουσολίνι που λίγα χρόνια αργότερα επέβαλε την τάξη, συμμάχησε με τους Γερμανούς που τότε απεχθανόταν και κατέληξε κρεμασμένος στην Πιατσάλε Λορέτο, στο Μιλάνο, σε εκείνη την τρομερή σφαγή υπό τον ανοιχτό ουρανό.

«Δεν θέλουμε την αλήθεια. Θέλουμε να έχουμε δίκιο»

 Οι βεβαιότητες γίνονται επικίνδυνες όταν σταματάμε να αναρωτιόμαστε από πού προέρχονται.

«Δεν θέλουμε την αλήθεια. Θέλουμε να έχουμε δίκιο»

Από τον Νίτσε μέχρι τις καθημερινές μας συζητήσεις: η ανάγκη να υπερασπιστούμε τις ιδέες μας μπορεί να γίνει ισχυρότερη από την επιθυμία να τις κατανοήσουμε

Συντακτική ομάδα Inchiostronero

Μια πεποίθηση μπορεί να μας καθοδηγεί στη ζωή, αλλά και να μας εμποδίζει να δούμε ό,τι την αντικρούει. Ο Νίτσε το είχε διαισθανθεί με ένα αιχμηρό αφορισμό: οι πεποιθήσεις μπορεί να είναι πιο επικίνδυνοι εχθροί της αλήθειας από τα ψέματα. Γιατί μας κοστίζει τόσο πολύ να αλλάξουμε γνώμη; Και γιατί ακόμη και έξυπνοι, μορφωμένοι και ειλικρινείς άνθρωποι καταλήγουν να απορρίπτουν αυτό που έχουν μπροστά στα μάτια τους; Μεταξύ ιστορίας, ψυχολογίας και καθημερινής ζωής, ένα ταξίδι στη δυσκολία να παραδεχτούμε ότι ίσως να έχουμε κάνει λάθος.

Η βία, απότοκο μιας Ευρώπης που έχει χάσει την ταυτότητά της

 

Η βία προκαλεί εντύπωση, τρομάζει, διαταράσσει την καθημερινότητα και αφήνει πίσω της στιγμές καθαρού φόβου. Οι εικόνες των ταραχών στα προάστια και στις πλατείες της Ευρώπης, στις οποίες πρωταγωνιστούν πολύ νέοι άνθρωποι, από τους λεγόμενους «μαράνντσα» έως τις ακραίες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, καταλαμβάνουν τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και τροφοδοτούν τον πολιτικό διάλογο για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Όμως, το να επικεντρωνόμαστε μόνο στην έκρηξη σημαίνει ότι διαπράττουμε ένα δομικό λάθος: αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη είναι το σύμπτωμα, όχι η αιτία.

Εμπορία βρεφών στα Χανιά: Ιδού η φρίκη της παρένθετης μητρότητας!

Ωγκύστ Ρενουάρ, «Μητρότητα», 1886

Όλη η φρίκη που συνοδεύει το σκλαβοπάζαρο της παρένθετης μητρότητας, αναδύεται στην υπόθεση της κλινικής αναπαραγωγής στα Χανιά, που ξεκίνησε να εκδικάζεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Κρήτης.

Μια παράνομη επιχείρηση εκμετάλλευσης γυναικών και εμπορίας παιδιών που τα ζοφερά χαρακτηριστικά της δεν απέχουν καθόλου από τη νόμιμη βιομηχανία αναπαραγωγικού τουρισμού που ξεκινά να «ανθεί» στην Ελλάδα. Πίσω από το παράνομο και το νόμιμο σωματεμπόριο, η ματαιοδοξία των - κατά παραγγελίαν γονιών - είναι ίδια, και ο εκφυλισμός του ιατρικού λειτουργήματος είναι και αυτός κοινός. Η διαδικασία της παρένθετης μητρότητας είναι εξαρχής απάνθρωπη, είτε γίνεται στο σκοτάδι της παρανομίας – είτε στο (υποτιθέμενο) φως των νόμων.

Η πολιτική της αγανάκτησης. Γιατί η εξουσία μας προσκαλεί σε μια ηθική στάση

Πηγή: Antonio Martone

Υπάρχει ένας πολιτικός μηχανισμός που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, ο οποίος σπάνια αναγνωρίζεται ως τέτοιος. Συνίσταται στη συστηματική μετατόπιση της ηθικής προσοχής των πολιτών προς ό,τι συμβαίνει αλλού, μετατρέποντας την πολιτική συνείδηση σε μια ηθική της αγανάκτησης.

Κάθε μέρα καλούμαστε να κρίνουμε τον Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ, τον Χαμενεΐ, τον Μαδούρο, τον Κιμ Γιονγκ-ουν. Φυσικά, καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί πρότυπο δημοκρατίας. Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, δεν είναι αυτό. Το ερώτημα είναι άλλο: ποια σχέση υπάρχει μεταξύ της αγανάκτησής μας και της πολιτικής ευθύνης;

Πίτερ Θίελ, ο Αντίχριστος Σούπερσταρ που θα μπορούσαμε να αποχωριστούμε

Peter Thiel: Ο «Αντίχριστος» της Silicon Valley και η Εσχατολογική του Φιλοδοξία

Είναι ο Peter Thiel ένας αυθεντικός οραματιστής ή ένας επιδέξιος υποκριτής; Η απάντηση φαίνεται να είναι: και τα δύο. Ο Αμερικανός μεγιστάνας, με περιουσία που αγγίζει τα 26 δισεκατομμύρια δολάρια, μπορεί να μην είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, είναι όμως αναμφίβολα ο πιο «πνευματικά χαρισματικός» ανάμεσα στους τεχνοκράτες της Silicon Valley. Οι πρόσφατες διαλέξεις του στην Ιταλία με θέμα τον Αντίχριστο αναδεικνύουν το εσχατολογικό του όραμα, μετατρέποντας το κέρδος από αυτοσκοπό σε εργαλείο πολιτικής και φιλοσοφικής κυριαρχίας.

Ιράν: Γιατί τόσοι πολλοί πιστεύουν τη δυτική προπαγάνδα;

 

 

Για όσους δεν καταλαβαίνουν τι διακυβεύεται, αρκεί να διαβάσουν τις δηλώσεις του Τραμπ, οι οποίες χθες απευθύνθηκαν στους Ιρανούς «πατριώτες», προτρέποντάς τους όχι μόνο να συνεχίσουν τις διαμαρτυρίες αλλά και να πάρουν τον έλεγχο των θεσμών τους. «Θυμηθείτε τα ονόματα των δολοφόνων και των κακοποιών... η βοήθεια έρχεται... MIGA!» [Make Iran Great Again-Κάντε το Ιράν ξανά μεγάλο].

Η Ελλάδα σε κρίση ταυτότητας: Όταν ο λαός μισεί τον εαυτό του!

 Τρία σύγχρονα στιγμιότυπα, που μοιάζουν να είναι τυχαία και άσχετα μεταξύ τους, αποκαλύπτουν στην πραγματικότητα το ίδιο βαθύ και κοινό ψυχολογικό υπόστρωμα της ελληνικής κοινωνίας: την εσωτερική σύγχυση και την άρνηση της ταυτότητάς της. Το πρώτο είναι ένα διαφημιστικό βίντεο του υπουργείου Παιδείας, όπου ο μοναδικός μαθητής που εμφανίζεται είναι αλλοεθνής. Το δεύτερο είναι η δημόσια δήλωση του πρωθυπουργού, ο οποίος χαρακτήρισε τον εαυτό του αντινατιβιστή. Και το τρίτο είναι η έπαρση παλαιστινιακών σημαιών από οργανώσεις της Αριστεράς. Και τα τρία, πέρα από επιφανειακές πράξεις, μαρτυρούν μια βαθιά συλλογική προσπάθεια ενός πολιτισμού που αγωνίζεται να ξεχάσει τον ίδιο του τον εαυτό, μήπως και απαλλαγεί από το ιστορικό του βάρος.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ Η ΜΗ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΜΑΖΑ. ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Φωτογραφία Tommy Ingberg

”Η μετατροπή του ανθρώπου από ελεύθερο υποκείμενο

Ο μετασχηματισμός του ανθρώπου από ελεύθερο υποκείμενο, που εξιδανικεύεται στον ορισμό του πολίτη ως φορέα καθολικών δικαιωμάτων που πρότεινε η Γαλλική Επανάσταση, που θεωρείται φυσικά ελεύθερος από το αμερικανικό σύνταγμα, δεσμευμένος στην επιδίωξη της ευτυχίας, είναι ένα κοσμικό σχέδιο που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα, κληρονόμος του Διαφωτισμού και της πρώτης επιστημονικής επανάστασης, που προαναγγέλθηκε τον 17ο αιώνα από τη σκέψη του Μπέικον, του Ντεκάρτ και του Σπινόζα.

Λύκος και αμνός

 

Image by Jonny Lindner from Pixabay

Από τον Φαίδρο και μετά, ο λύκος και το αρνί έχουν γίνει το παράδειγμα της βίας του ισχυρότερου πάνω στον πιο αδύναμο. Της υπεκφυγής. Της κατάχρησης και της καταπίεσης.

Τώρα, ο Λατίνος ποιητής πήρε το παράδειγμα του από την πραγματικότητα. Ή μάλλον από το χρονικό. Και, κατά πολλούς τρόπους, από ένα αυτοβιογραφικό χρονικό. Διότι πίσω από τη μάσκα του λύκου, δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς το πρόσωπο του Σεγιάνου. Του ισχυρού έπαρχου των πραιτωριανών στον οποίο ο Τιβέριος είχε αναθέσει τη διοίκηση της Ρώμης. Ενώ εκείνος, ο αυτοκράτορας, κυβερνούσε τον ρωμαϊκό κόσμο από τις βίλες του στο Κάπρι, τη Σπερλόγκα... Και τον κυβερνούσε, έστω και καλά, γιατί ο Τιβέριος, εκτός από άριστος στρατηγός, ήταν και ικανός διαχειριστής. Αλλά όχι στην πρωτεύουσα. Όχι στη Ρώμη. Επειδή την απεχθανόταν θερμά. Και του το ανταπέδωσε κι αυτή. Οπότε... παίρνεις τον Σεγιάνο, και την έχεις.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Η ΜΗ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΜΑΖΑ - ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

 

Εικόνα από Tommy Ingberg (https://www.photographyoffice.com/blog/2011/10/reality-rearranged-black-and-white-surrealist-photography-by-tommy-ingberg)

Τέλος Αυγούστου- η δύναμη της τηλεόρασης και της προγνωστικής επικοινωνίας. Ο Τύπος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι κατηγορηματικά: "μαύρο σημάδι" στους δρόμους, τους αυτοκινητόδρομους, τους σταθμούς για έναν εντυπωσιακό αριθμό παραθεριστών - το εποχιακό προσόν των καταναγκαστικών καταναλωτών διακοπών και αποταμιεύσεων - που επιστρέφουν στην πατρίδα τους με πλοία, τρένα, αυτοκίνητα, αεροπλάνα. Εντυπωσιακοί αριθμοί, εξίσου εντυπωσιακή είναι η ικανότητα να υπομένουν την ταλαιπωρία, τη ζέστη, τα υπερβολικά έξοδα, τις καθυστερήσεις, το πλήθος, τις ουρές ακόμη και για παγωτό, με αντάλλαγμα τις ολιγοήμερες διακοπές, τη μαγική λέξη που σημαίνει απουσία, έλλειψη.

Τί κάνει ένας εκπαιδευτής Συμπεριληπτικής Σεξουαλικής αγωγής;

Πρώην δασκάλα Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης στη Planned Parenthood περιγράφει τους τρόπους που καθοδηγούν τα παιδιά.

Αυτό το καιρό ο «σύγχρονος» εκπαιδευτικός οφείλει να κάνει ένα μεταπτυχιακό στο θέμα της εποχής. Στη «Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση». Για να βοηθήσει τα παιδιά να αποκτήσουν δεξιότητες που δεν είχαν οι άλλες γενιές. Πρόκειται μεταπτυχιακά χωρίς προϋποθέσεις συμμετοχής, που μέσα σε λίγες ώρες σε κάνουν ικανό να φέρεις τα πάνω κάτω στη ψυχή των παιδιών. Όποιος θέλει επιμορφώνεται. Δεν εξετάζονται ο ψυχισμός, τα κίνητρα, οι ικανότητες, οι στόχοι. Μορφώνεται «για το καλό των παιδιών»…

Ο πόλεμος για οκτώ δισεκατομμύρια μυαλά

 

Πρόκειται για ένα νέο είδος πολέμου εναντίον αμάχων με σκοπό τον έλεγχο του μυαλού τους. Οι κυβερνήσεις βασίζονται ολοένα και περισσότερο στον έλεγχο των δημόσιων «ρητορικών» και στη δυσφήμιση της αντιγνωμίας. (Πηγή εικόνας: iStock)

του J.B. Shurk

19 Φεβρουαρίου 2023

Μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου: The War for Eight Billion Minds

Μεταξύ των σοβαρών κινδύνων που αντιμετωπίζουμε σήμερα περιλαμβάνονται οι συγκεντρωτικές κυβερνήσεις που μικροδιαχειρίζονται την κοινωνία, η ολοένα και μεγαλύτερη προοπτική ενός παγκόσμιου πολέμου, η ολοένα και μεγαλύτερη προοπτική επιβεβλημένης παράδοσης, και η αντικατάσταση της εμπεριστατωμένης συζήτησης και της ελευθερίας του λόγου με κρατικά εγκεκριμένες «ρητορικές» και με λογοκρισία: η ολοκληρωτική διακυβέρνηση φαίνεται να μην απέχει μακριά. Πρόκειται για ένα νέο είδος πολέμου εναντίον αμάχων που σκοπεύει στον έλεγχο του μυαλού τους.

Οι ραγδαίες εξελίξεις που μας κατακλύζουν μοιάζουν ότι δύνανται να αποβούν καταστροφικές. Σε διάστημα λίγων ετών, ο κόσμος έχει υποστεί την πανδημία COVID-19, τα υποχρεωτικά κρατικά λοκντάουν, την ακραία οικονομική αστάθεια, τις ελλείψεις αγαθών και τις προσπάθειες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ να εκμεταλλευτεί αυτόν τον καταρράκτη κρίσεων ως δικαιολογία για να ξεκινήσει μια δομική «Μεγάλη Επαναφορά» όπου η παγκόσμια κατανάλωση τροφίμων και ενέργειας θα ρυθμίζεται αυστηρά σύμφωνα με τους στόχους της «κλιματικής αλλαγής» μιας μη εκλεγμένης κλίκας. Οι κυβερνήσεις βασίζονται ολοένα και περισσότερο στον έλεγχο των δημόσιων «ρητορικών» και στη δυσφήμιση της αντιγνωμίας.

Ο Σενέκας ξαναγράφει την επιστολή για την ευτυχία

Αγαπητέ Λουκίλιε, τι κάνεις τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά; Δεν θα ήθελα να σε ταλαιπωρήσω με τα ενθαρρυντικά γράμματά μου και να σου χαλάσω τις βαρετές γιορτές. (Ναι, είπα βαρεμάρα, δεν είπα χαρά, για να παραθέσω τα λόγια του Franco Califano). Τώρα που μπαίνουμε στην οξεία φάση των γιορτών, θα ήθελα να επικαιροποιήσω την επιστολή μου για την ευτυχία. Θα ανταλλάξετε ένα βουνό ευχές για ευτυχία, μια μαζική προληπτική τελετουργία που δηλώνει πόσο πρωτόγονος είναι ο νεωτερισμός σας. Ευχές de visu και πάνω απ' όλα μέσα από αυτά τα γράμματα-νάνους που ονομάζετε whatsapp, sms ή αφήνοντας φωνητικά μηνύματα, πάντα με αυτό το κολασμένο μαραφέτι που κάνει το επιστολικό μου ξεπερασμένο. Μη μου πεις, αγαπητέ Λουκίλιε, ότι είμαι ο συνήθης σχολαστικός με τις μικροπρεπείς περγαμηνές μου- ευτυχώς που δεν έχω κινητό τηλέφωνο, αλλιώς θα σου έκανα καταιγίδα και δεν θα είχες άλλη επιλογή από το να μπλοκάρεις την επαφή...

Το θρησκευτικό φαινόμενο του LGBTQ-ισμού

 

Του π. Ζαχαρία Lynch

Κάθε άνθρωπος έχει μια κοσμοθεωρία - αρχές, πεποιθήσεις και μια σχολή σκέψης - με την οποία αντιμετωπίζει και βιώνει τον κόσμο που τον περιβάλλει και τα γεγονότα του, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο κυβερνά το άτομό του. Τις περισσότερες φορές, τουλάχιστον στις "δυτικές" κοινωνίες, η κοσμοθεωρία είναι αυτοεπιλεγμένη και έτσι για τους περισσότερους ενήλικες γίνεται πράξη της βούλησης.

«Το γίγνεσθαι της προσωποκεντρικής προσέγγισης». Mια προσωποκεντρική αντίληψη του Προσώπου

On Becoming a Person -Centred Approach

A Person-Centred Understanding of the Person

published in: Παιδαγωγική Επιθεώρηση (Educational Review) 31 (2001) 195-214

orig.: Schmid, Peter F., On Becoming a Person-Centred Approach. A Person-Centred Understanding of the Person, in: Thorne, Brian / Lambers, Elke (eds.),  Person-Centred Therapy. European Perspectives, London (Sage) 1998, 38-52

Mετάφραση στην Ελληνική: Γρηγόρης Μουλαδούδης, 2000
Translation into Greek: Grigoris Mouladoudis, Thessaloniki, 2000

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Carl_Rogers.jpg

Στην εποχή μας πάρα πολλοί ψυχολόγοι θεωρούν προσβολή,

εάν κατηγορηθούν ότι λαμβάνουν υπόψη τους φιλοσοφικές ιδέες.

Δεν μπορώ παρά να προβληματιστώ για τη σημασία αυτού που παρατηρώ.

Carl Rogers (1961b, 163).

Για την προσωποκεντρική προσέγγιση είναι αποφασιστικής σημασίας να εκφράσει με ένα θεμελιακό τρόπο σε ποια αντίληψη του ανθρώπου πρέπει να βασίζεται η θεωρία και η πρακτική της και να καθιερώσει με αυτό τον τρόπο μια βασική ανθρωπολογική θέση¹. Εάν δεν το κάνουμε αυτό, θα εκτεθούμε αναπόφευκτα στη λογική επαναπροσέγγιση ότι απλώς αποκτούμε, ως προσωποκεντρικοί επαγγελματίες, κλινικές δεξιότητες ως τεχνικές.

Ο καπιταλισμός του Μεφιστοφελή. Το τέλος της εργασίας (Roberto Pecchioli)

 

Το τέλος της εργασίας είναι ο τίτλος ενός διάσημου δοκιμίου του Jeremy Rifkin το 1995, στο οποίο ο Αμερικανός κοινωνιολόγος προφήτευε ότι η τρίτη βιομηχανική επανάσταση που βρισκόταν τότε σε εξέλιξη, αυτή της εμφάνισης των υπολογιστών, θα άφηνε πίσω της μια κληρονομιά διαρθρωτικής ανεργίας. Μια εύκολη προφητεία, λαμπρή στη διάγνωσή της, οξεία στην πρόγνωσή της και φτωχή στη θεραπεία της, αφού η μόνη λύση που προτεινόταν ήταν η μείωση των ωρών εργασίας, η οποία θα ήταν δυνατή μόνο στο τέλος μιας βαθιάς αλλαγής παραδείγματος από τη λογική του κέρδους και της κυριαρχίας που κινεί τον σύγχρονο καπιταλισμό. Ωστόσο, από τον Rifkin πρέπει να ξεκινήσουμε για μια ματιά στο παρόν και στο εγγύς μέλλον, στο οποίο η πρόβλεψή του γίνεται δραματική πραγματικότητα.

Ο πρώτος νόμος της εξουσίας

 Από τον Marcello Veneziani | 20 Αυγούστου 2023

Αναρωτιέστε γιατί είναι τόσο δύσκολο να κυβερνήσετε την Ιταλία και να πετύχετε σπουδαία πράγματα όταν αναλαμβάνετε έναν υπεύθυνο ρόλο. Δεν είναι ζήτημα δεξιάς ή αριστεράς- μπείτε στο θέμα σαν να μπαίνετε σε ένα πλοίο ή σε ένα τζαμί, αφήνοντας τα παλιά παπούτσια της δεξιάς και της αριστεράς στο κατώφλι. Μπείτε ξυπόλητοι, όπως οι ξυπόλητοι Καρμελίτες¹, και θα γνωρίσετε την αλήθεια.

Ο αδυσώπητος νόμος που σκοτώνει κάθε θέληση να επηρεάσεις και να αλλάξεις τα πράγματα, να σχεδιάσεις και να πετύχεις, είναι ένας και ισχύει ιδιαίτερα για τις άρχουσες τάξεις- primum, κάλυψε τον κώλο σου. Αυτός είναι ο κανόνας της βασίλισσας που εκτρέπει τις προθέσεις και τις ενέργειες για να τις διοχετεύσει όλες εκεί, στην πιο δύσκολη άσκηση ισορροπίας, πρόληψης και αυτοσυντήρησης. Το να καλύπτεις τον κώλο σου είναι το a priori της εξουσίας, η προϋπόθεση για να είσαι μέλος της άρχουσας τάξης, όπως το να βάζεις τη ζώνη ασφαλείας πριν ξεκινήσεις. Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση στην Ιταλία δεν πιέζει τους κυβερνώντες για γεγονότα και αποτελέσματα, αλλά τους στήνει ενέδρες για να τους ρίξει. Συνεπώς, πριν από την καλή διακυβέρνηση, πρέπει να καλύψει κανείς τα οπίσθιά του.

Περιοδικό του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου: Δεν υπάρχει ηθικός λόγος για τον οποίο οι φορολογούμενοι δεν θα πρέπει να επιδοτούν μεταμοσχεύσεις μήτρας για άνδρες

Photo By BSIP/UIG Via Getty Images

Του JOSEPH MACKINNON |18 Αυγούστου 2023

Ο Αμερικανικός Ιατρικός Σύλλογος έχει διατυπώσει την άποψη ότι δεν υπάρχει κανένας ηθικός λόγος για τον οποίο οι φορολογούμενοι δεν θα πρέπει να επιδοτούν την παροχή μήτρας από νεκρές ή ζωντανές γυναίκες σε τραβεστί, ώστε να μπορούν να κυοφορούν μωρά.

Μια εργασία με κριτές που δημοσιεύθηκε στο AMA Journal of Ethics τον Ιούνιο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, "ακόμη και αν υπάρχουν όρια στις επιδοτήσεις, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι κανένα ηθικό εμπόδιο δεν στέκεται εμπόδιο στη δικαιολόγηση των επιδοτήσεων για UTx [μεταμόσχευση μήτρας] για ορισμένες τρανς γυναίκες και τρανς άνδρες, όπως ακριβώς δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα απολύτως πειστικό επιχείρημα κατά της κυοφορίας ενός παιδιού μέσω UTx".