Στα παιδιά που βγαίνουν στους δρόμους για να καταστρέφουν καταστήματα και βιτρίνες, να συγκρούονται με τις δυνάμεις της τάξης και να βάζουν φωτιά στους δρόμους, θα ήθελα να μεταφέρω μια μαρτυρία πλήρους αλληλεγγύης προς τις βιαιότητές τους, η οποία προέρχεται από το παρελθόν. Την 1η Ιουνίου του 1915, ο Μπενίτο Μουσολίνι γράφει στον Τζιοβάνι Παπίνι σε επιστολόχαρτο με την επικεφαλίδα της εφημερίδας «Popolo d’Italia», της οποίας ήταν ιδρυτής και διευθυντής, και του λέει ότι του λογόκριναν ένα άρθρο στο οποίο εξυμνούσε τις βιαιότητες στο Μιλάνο. Και συνοψίζει έτσι τις θέσεις του: «Το Μιλάνο ήταν υπέροχο την περασμένη Τετάρτη. Τουλάχιστον εκατό γερμανικά καταστήματα καταστράφηκαν κυριολεκτικά. Το βράδυ, σαν auto da fe, σε εκατό δρόμους μετέτρεπαν σε στάχτη τα έπιπλα ισάριθμων γερμανικών οικογενειών. Φαντάζεσαι ένα πιάνο να πετιέται στο δρόμο από τον πέμπτο όροφο; Το Μιλάνο είχε μια φανταστική και τρομερή όψη. Όποιος δεν ήταν μάρτυρας εκείνης της αξέχαστης ημέρας, δεν μπορεί να φανταστεί τι είναι ικανό να κάνει το πλήθος του Μιλάνου, όταν το κατακλύζει το πνεύμα της εξέγερσης και της καταστροφής». Εκτός από την αναφορά στους Γερμανούς, φαίνεται σαν να περιγράφει τις βιαιότητες αυτών των ημερών, και να είναι ενθουσιασμένος. Η μόνη διαφορά είναι ότι πολλοί από εκείνους τους νέους που τότε έβαλαν το Μιλάνο στο πυρ και στη φωτιά, πήγαν στη συνέχεια να πολεμήσουν στο όνομα της Ιταλίας, και μερικοί έχασαν τη ζωή τους. Εδώ, αντίθετα, επέστρεψαν σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους. Θα χαρούν να μάθουν τα νεαρά παιδιά που σπέρνουν την καταστροφή ότι από μακριά τους ευλογεί ο Μουσολίνι, ότι είναι πνευματικά μαζί τους. Αυτός ο Μουσολίνι που λίγα χρόνια αργότερα επέβαλε την τάξη, συμμάχησε με τους Γερμανούς που τότε απεχθανόταν και κατέληξε κρεμασμένος στην Πιατσάλε Λορέτο, στο Μιλάνο, σε εκείνη την τρομερή σφαγή υπό τον ανοιχτό ουρανό.
