Πηγή: First Things
Πρόσφατα έδωσα μια διάλεξη στη Ρώμη με θέμα τον Αντίχριστο. Ο Αντίχριστος με ενδιαφέρει για διάφορους λόγους, κυρίως επειδή κανείς άλλος δεν μιλάει γι' αυτόν — κάτι που, για το μεγαλύτερο μέρος της χριστιανικής ιστορίας, θα θεωρούνταν σαφές σημάδι της επικείμενης έλευσής του (Β΄ Πέτρ. 3:3–4). Περίμενα ότι η Εκκλησία θα αγνοούσε τις ομιλίες μου. Δεν είμαι καθολικός, δεν μιλούσα δημόσια και το θέμα μου φαινόταν να βρίσκεται πολύ, πολύ μακριά από το «παράθυρο Όβερτον» (Overton Window).
Η προσδοκία μου διαψεύστηκε. Η ομάδα των παπαράτσι έξω από τον (θεωρητικά μυστικό) χώρο της διάλεξης υποδήλωνε ότι οι ομιλίες μου μπορεί να μην ήταν τόσο ιδιωτικές όσο ήλπιζα. Μετά την πρώτη από αυτές, το προσωπικό μου με ενημέρωσε ότι ο ιταλικός Τύπος επιδείκνυε έντονο ενδιαφέρον. Ένας ιερέας που δεν είχε παρευρεθεί στην ομιλία αναρωτήθηκε δημόσια μήπως θα έπρεπε να με κάψουν στην πυρά ως αιρετικό (αν και πρόκειται για μια πολιτική «αίρεση ενάντια στη φιλελεύθερη συναίνεση»).