Η Δύση μετέφερε τις αρχές του Χριστιανισμού σε ένα σύστημα θεσμών (δημοκρατία, αγορά, τεχνολογία), ενώ οι μη χριστιανικοί κόσμοι απορρόφησαν τη χριστιανική κληρονομιά χωρίς τον Χριστιανισμό.

Η Δύση μετέφερε τις αρχές του Χριστιανισμού σε ένα σύστημα θεσμών (δημοκρατία, αγορά, τεχνολογία). Οι μη χριστιανικοί κόσμοι απορρόφησαν τη χριστιανοσύνη χωρίς τον Χριστιανισμό· είναι εύλογο να αναρωτηθούμε αν η δημοκρατία, η αγορά, η τεχνολογία και ακόμη και ο κομμουνισμός δεν υπήρξαν μορφές εκχριστιανισμού πιο ριζοσπαστικές από την ίδια την ευαγγελιοποίηση (Gianni Baget Bozzo).

Η ανάλυση του Τζιάνι Μπαγκέτ Μπότσο αγγίζει τον βαθύ πυρήνα της φιλοσοφίας της ιστορίας και της εκκοσμίκευσης, προσφέροντας μια προκλητική αλλά εξαιρετικά διαυγή ερμηνεία: η δυτική νεωτερικότητα – με τους παγκόσμιους θεσμούς της – αποτελεί μια μορφή εκκοσμικευμένου και «ανώνυμου» χριστιανισμού.

Ο Θεός στην Πατερική σκέψη (Ταυτότητα ουσίας (κεφάλαιο 11ο - G.L.Prestige) - 3)

 

Ο ακραίος υπέρμαχος των ορθόδοξων δογμάτων, ο Επιφάνιος, παρέμεινε σταθερά στη μέση οδό, επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό ότι το «ομοούσιος» δεν υποδήλωνε ούτε μια απλή μονάδα ούτε διαιρούσε την ουσία. Ο Υιός, έγραψε (haer. 65. 8)1, δεν μπορεί ούτε να είναι «ετερούσιος» από Εκείνον που Τον γέννησε, ούτε «ταυτούσιος», αλλά «ομοούσιος». Δεν αποδεχόμαστε τον όρο «ταυτοούσιος», έγραψε και πάλι (haer. 76.7), φοβούμενοι μήπως ο όρος θεωρηθεί από ορισμένους ως προσέγγιση προς τον Σαβέλλιο, αλλά λέμε «ομοούσιος», υποδηλώνοντας με το πρόθεμα «ομο-» ότι τα Πρόσωπα είναι τέλεια, ότι ο Υιός προέρχεται από τον Πατέρα, τέλειος από τέλειο, και το Άγιο Πνεύμα επίσης τέλειο. Στο προηγούμενο έργο του, με τίτλο «Ancoratus» (Αγκυρωτός), ισχυρίζεται (6.4) ότι το «ομοούσιον» είναι ο δεσμός της πίστης, διότι αν αποδεχτείς το «ομοούσιον», έχεις σπάσει τη δύναμη του Σαβέλλιου. Ο όρος ὁμοούσιος (ό.π. 6.5) δηλώνει μία ενιαία υπόσταση (δηλ. επιμέρους ουσία, με την παλαιά, μη τεχνική έννοια), και εντούτοις σημαίνει ότι ο Πατέρας είναι υπαρκτός / έχει αυτοτελή υπόσταση (ενυπόστατος), και ο Υιός είναι [επίσης] υπαρκτός, και το Άγιο Πνεύμα υπαρκτό.

Τι θέλουν οι νέοι;

Στα παιδιά που βγαίνουν στους δρόμους για να καταστρέφουν καταστήματα και βιτρίνες, να συγκρούονται με τις δυνάμεις της τάξης και να βάζουν φωτιά στους δρόμους, θα ήθελα να μεταφέρω μια μαρτυρία πλήρους αλληλεγγύης προς τις βιαιότητές τους, η οποία προέρχεται από το παρελθόν. Την 1η Ιουνίου του 1915, ο Μπενίτο Μουσολίνι γράφει στον Τζιοβάνι Παπίνι σε επιστολόχαρτο με την επικεφαλίδα της εφημερίδας «Popolo d’Italia», της οποίας ήταν ιδρυτής και διευθυντής, και του λέει ότι του λογόκριναν ένα άρθρο στο οποίο εξυμνούσε τις βιαιότητες στο Μιλάνο. Και συνοψίζει έτσι τις θέσεις του: «Το Μιλάνο ήταν υπέροχο την περασμένη Τετάρτη. Τουλάχιστον εκατό γερμανικά καταστήματα καταστράφηκαν κυριολεκτικά. Το βράδυ, σαν auto da fe, σε εκατό δρόμους μετέτρεπαν σε στάχτη τα έπιπλα ισάριθμων γερμανικών οικογενειών. Φαντάζεσαι ένα πιάνο να πετιέται στο δρόμο από τον πέμπτο όροφο; Το Μιλάνο είχε μια φανταστική και τρομερή όψη. Όποιος δεν ήταν μάρτυρας εκείνης της αξέχαστης ημέρας, δεν μπορεί να φανταστεί τι είναι ικανό να κάνει το πλήθος του Μιλάνου, όταν το κατακλύζει το πνεύμα της εξέγερσης και της καταστροφής». Εκτός από την αναφορά στους Γερμανούς, φαίνεται σαν να περιγράφει τις βιαιότητες αυτών των ημερών, και να είναι ενθουσιασμένος. Η μόνη διαφορά είναι ότι πολλοί από εκείνους τους νέους που τότε έβαλαν το Μιλάνο στο πυρ και στη φωτιά, πήγαν στη συνέχεια να πολεμήσουν στο όνομα της Ιταλίας, και μερικοί έχασαν τη ζωή τους. Εδώ, αντίθετα, επέστρεψαν σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους. Θα χαρούν να μάθουν τα νεαρά παιδιά που σπέρνουν την καταστροφή ότι από μακριά τους ευλογεί ο Μουσολίνι, ότι είναι πνευματικά μαζί τους. Αυτός ο Μουσολίνι που λίγα χρόνια αργότερα επέβαλε την τάξη, συμμάχησε με τους Γερμανούς που τότε απεχθανόταν και κατέληξε κρεμασμένος στην Πιατσάλε Λορέτο, στο Μιλάνο, σε εκείνη την τρομερή σφαγή υπό τον ανοιχτό ουρανό.