Λύκος και αμνός

 

Image by Jonny Lindner from Pixabay

Από τον Φαίδρο και μετά, ο λύκος και το αρνί έχουν γίνει το παράδειγμα της βίας του ισχυρότερου πάνω στον πιο αδύναμο. Της υπεκφυγής. Της κατάχρησης και της καταπίεσης.

Τώρα, ο Λατίνος ποιητής πήρε το παράδειγμα του από την πραγματικότητα. Ή μάλλον από το χρονικό. Και, κατά πολλούς τρόπους, από ένα αυτοβιογραφικό χρονικό. Διότι πίσω από τη μάσκα του λύκου, δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς το πρόσωπο του Σεγιάνου. Του ισχυρού έπαρχου των πραιτωριανών στον οποίο ο Τιβέριος είχε αναθέσει τη διοίκηση της Ρώμης. Ενώ εκείνος, ο αυτοκράτορας, κυβερνούσε τον ρωμαϊκό κόσμο από τις βίλες του στο Κάπρι, τη Σπερλόγκα... Και τον κυβερνούσε, έστω και καλά, γιατί ο Τιβέριος, εκτός από άριστος στρατηγός, ήταν και ικανός διαχειριστής. Αλλά όχι στην πρωτεύουσα. Όχι στη Ρώμη. Επειδή την απεχθανόταν θερμά. Και του το ανταπέδωσε κι αυτή. Οπότε... παίρνεις τον Σεγιάνο, και την έχεις.

Ο Σενέκας ξαναγράφει την επιστολή για την ευτυχία

Αγαπητέ Λουκίλιε, τι κάνεις τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά; Δεν θα ήθελα να σε ταλαιπωρήσω με τα ενθαρρυντικά γράμματά μου και να σου χαλάσω τις βαρετές γιορτές. (Ναι, είπα βαρεμάρα, δεν είπα χαρά, για να παραθέσω τα λόγια του Franco Califano). Τώρα που μπαίνουμε στην οξεία φάση των γιορτών, θα ήθελα να επικαιροποιήσω την επιστολή μου για την ευτυχία. Θα ανταλλάξετε ένα βουνό ευχές για ευτυχία, μια μαζική προληπτική τελετουργία που δηλώνει πόσο πρωτόγονος είναι ο νεωτερισμός σας. Ευχές de visu και πάνω απ' όλα μέσα από αυτά τα γράμματα-νάνους που ονομάζετε whatsapp, sms ή αφήνοντας φωνητικά μηνύματα, πάντα με αυτό το κολασμένο μαραφέτι που κάνει το επιστολικό μου ξεπερασμένο. Μη μου πεις, αγαπητέ Λουκίλιε, ότι είμαι ο συνήθης σχολαστικός με τις μικροπρεπείς περγαμηνές μου- ευτυχώς που δεν έχω κινητό τηλέφωνο, αλλιώς θα σου έκανα καταιγίδα και δεν θα είχες άλλη επιλογή από το να μπλοκάρεις την επαφή...

«Το γίγνεσθαι της προσωποκεντρικής προσέγγισης». Mια προσωποκεντρική αντίληψη του Προσώπου

On Becoming a Person -Centred Approach

A Person-Centred Understanding of the Person

published in: Παιδαγωγική Επιθεώρηση (Educational Review) 31 (2001) 195-214

orig.: Schmid, Peter F., On Becoming a Person-Centred Approach. A Person-Centred Understanding of the Person, in: Thorne, Brian / Lambers, Elke (eds.),  Person-Centred Therapy. European Perspectives, London (Sage) 1998, 38-52

Mετάφραση στην Ελληνική: Γρηγόρης Μουλαδούδης, 2000
Translation into Greek: Grigoris Mouladoudis, Thessaloniki, 2000

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Carl_Rogers.jpg

Στην εποχή μας πάρα πολλοί ψυχολόγοι θεωρούν προσβολή,

εάν κατηγορηθούν ότι λαμβάνουν υπόψη τους φιλοσοφικές ιδέες.

Δεν μπορώ παρά να προβληματιστώ για τη σημασία αυτού που παρατηρώ.

Carl Rogers (1961b, 163).

Για την προσωποκεντρική προσέγγιση είναι αποφασιστικής σημασίας να εκφράσει με ένα θεμελιακό τρόπο σε ποια αντίληψη του ανθρώπου πρέπει να βασίζεται η θεωρία και η πρακτική της και να καθιερώσει με αυτό τον τρόπο μια βασική ανθρωπολογική θέση¹. Εάν δεν το κάνουμε αυτό, θα εκτεθούμε αναπόφευκτα στη λογική επαναπροσέγγιση ότι απλώς αποκτούμε, ως προσωποκεντρικοί επαγγελματίες, κλινικές δεξιότητες ως τεχνικές.

Η ειλικρίνεια δεν είναι πάντα μια αρετή

 

Υπάρχει μια αρετή που θα θριαμβεύσει σήμερα. Λέω πως είναι η ειλικρίνεια. Από τότε που γκρεμίστηκαν τα αρχιτεκτονικά εμπόδια που την εμπόδιζαν -δηλαδή ο ευλαβικός φόβος, ο σεβασμός, η εξουσία, η ευπρέπεια, η εθιμοτυπία, ο φόβος της τιμωρίας- η ειλικρίνεια παρουσιάζεται γυμνή, θρασύτατη, αχαλίνωτη, στα χίλια ρυάκια των μέσων ενημέρωσης. Έξω τα ταμπού, μέσα το outing. Ζούμε λοιπόν στην εποχή της ειλικρίνειας;