"Ούτε θεοί, ούτε θεές· ούτε αφέντες, ούτε αφέντρες": Πέρα από το σημάδι του φύλου (Α)

 

Τζούντιθ Μπάτλερ 

    Τα ζητήματα της σεξουαλικότητας και της ετεροφυλοφιλίας είχαν προκαλέσει έντονες συζητήσεις, διαμάχες και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις φεμινίστριες κατά τη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 τα θέματα που απασχολούσαν το γυναικείο κίνημα σχετικά με τη σεξουαλικότητα ήταν η υπεράσπιση του δικαιώματος των γυναικών στην προσωπική ερωτική τους ικανοποίηση και η νομική κάλυψη απέναντι σε ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, δηλαδή το δικαίωμα στην άμβλωση. Την ίδια περίοδο, το γκέι και λεσβιακό κίνημα επέτρεψε σε πολλούς άνδρες και γυναίκες να διεκδικήσουν ανοιχτά το δικαίωμα στην ομοφυλόφιλη επιθυμία, και καθώς ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός γυναικών δήλωναν λεσβίες και διεκδικούσαν το δικαίωμα να φαίνονται και να αναγνωρίζονται ως λεσβίες, τα ενδιαφέροντα του φεμινισμού με αναφορά στη σεξουαλικότητα στράφηκαν σε νέες κατευθύνσεις. Η συζήτηση για την πολιτική διάσταση της σεξουαλικότητας στη δεκαετία του 1970 αφορούσε αφενός τον τρόπο με τον οποίο η πατριαρχία δομεί τη γυναικεία σεξουαλικότητα ενώ αφετέρου ενδιαφερόταν για τη δυνατότητα και τη δυναμική μιας αυτόνομης γυναικείας σεξουαλικής επιθυμίας. 

Το θρησκευτικό φαινόμενο του LGBTQ-ισμού

 

Του π. Ζαχαρία Lynch

Κάθε άνθρωπος έχει μια κοσμοθεωρία - αρχές, πεποιθήσεις και μια σχολή σκέψης - με την οποία αντιμετωπίζει και βιώνει τον κόσμο που τον περιβάλλει και τα γεγονότα του, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο κυβερνά το άτομό του. Τις περισσότερες φορές, τουλάχιστον στις "δυτικές" κοινωνίες, η κοσμοθεωρία είναι αυτοεπιλεγμένη και έτσι για τους περισσότερους ενήλικες γίνεται πράξη της βούλησης.

Παιδο-ακτιβιστές στο αριστερό περιβάλλον. Αγκαλιά με τους Ινδιάνους

Στο εναλλακτικό περιβάλλον της δεκαετίας του '70 και του '80, οι άνθρωποι συζητούσαν για την απελευθερωμένη σεξουαλικότητα - επίσης μεταξύ παιδιών και ενηλίκων. Πώς προέκυψε ότι η παιδοφιλία ήταν κοινωνικά αποδεκτή κατά καιρούς; 

Το αμφιλεγόμενο μανιφέστο ενός παιδόφιλου στην taz της 16ης Νοεμβρίου 1979.

Της Nina Apin

Το 1979, η taz καλούσε σε μια σεξουαλική επανάσταση: "Πρέπει να ξεφύγουμε από την ανάπηρη, επιβαλλόμενη από το κράτος κανονικότητα", απαιτεί ο συγγραφέας Olaf Stüben και ενθαρρύνει να ζήσουμε μια "συγκεκριμένη ουτοπία": σεξ μεταξύ ενηλίκων και παιδιών - ανεξαρτήτως ηλικίας. Το άρθρο με τίτλο "Αγαπώ τα αγόρια", με ημερομηνία 16 Νοεμβρίου 1979, είναι το μανιφέστο ενός παιδόφιλου. Ο Stüben είναι μέλος μιας ομάδας παιδεραστών του Αμβούργου και συνεργάτης της taz. Επιτρέπεται να διαδώσει αρκετές φορές τις σεξουαλικές του εμπειρίες με παιδιά, για παράδειγμα τον Δεκέμβριο του 1979: "[...] ο andy candy [...] ήταν μια πραγματική εμπειρία-κλειδί για μένα. όλα ήταν κάπως τρυφερά, ακόμα και το γαμήσι, δεν είχαν μείνει ερωτογενείς ζώνες μαζί μου - εγώ ήμουν μια ερωτογενής ζώνη. στο μεταξύ, δυστυχώς, έχει ειδικευτεί στα κορίτσια. μπορούμε να βιώσουμε και να μάθουμε πολλά από τους μικρότερους γενικά, όχι μόνο άμεσα σεξουαλικά". Ο Stüben εμφανίστηκε μάλιστα μια φορά στην εφημερίδα με την πολύ νεαρή ερωμένη του, σύμφωνα με τη μνήμη ενός συναδέλφου συντάκτη.