Πηγή: Antonio Martone
Υπάρχει ένας πολιτικός μηχανισμός που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, ο οποίος σπάνια αναγνωρίζεται ως τέτοιος. Συνίσταται στη συστηματική μετατόπιση της ηθικής προσοχής των πολιτών προς ό,τι συμβαίνει αλλού, μετατρέποντας την πολιτική συνείδηση σε μια ηθική της αγανάκτησης.
Κάθε μέρα καλούμαστε να κρίνουμε τον Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ, τον Χαμενεΐ, τον Μαδούρο, τον Κιμ Γιονγκ-ουν. Φυσικά, καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί πρότυπο δημοκρατίας. Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, δεν είναι αυτό. Το ερώτημα είναι άλλο: ποια σχέση υπάρχει μεταξύ της αγανάκτησής μας και της πολιτικής ευθύνης;