Ο Θεός στην Πατερική σκέψη (Ταυτότητα ουσίας (κεφάλαιο 11ο - G.L.Prestige) - 3)

 

Ο ακραίος υπέρμαχος των ορθόδοξων δογμάτων, ο Επιφάνιος, παρέμεινε σταθερά στη μέση οδό, επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό ότι το «ομοούσιος» δεν υποδήλωνε ούτε μια απλή μονάδα ούτε διαιρούσε την ουσία. Ο Υιός, έγραψε (haer. 65. 8)1, δεν μπορεί ούτε να είναι «ετερούσιος» από Εκείνον που Τον γέννησε, ούτε «ταυτούσιος», αλλά «ομοούσιος». Δεν αποδεχόμαστε τον όρο «ταυτοούσιος», έγραψε και πάλι (haer. 76.7), φοβούμενοι μήπως ο όρος θεωρηθεί από ορισμένους ως προσέγγιση προς τον Σαβέλλιο, αλλά λέμε «ομοούσιος», υποδηλώνοντας με το πρόθεμα «ομο-» ότι τα Πρόσωπα είναι τέλεια, ότι ο Υιός προέρχεται από τον Πατέρα, τέλειος από τέλειο, και το Άγιο Πνεύμα επίσης τέλειο. Στο προηγούμενο έργο του, με τίτλο «Ancoratus» (Αγκυρωτός), ισχυρίζεται (6.4) ότι το «ομοούσιον» είναι ο δεσμός της πίστης, διότι αν αποδεχτείς το «ομοούσιον», έχεις σπάσει τη δύναμη του Σαβέλλιου. Ο όρος ὁμοούσιος (ό.π. 6.5) δηλώνει μία ενιαία υπόσταση (δηλ. επιμέρους ουσία, με την παλαιά, μη τεχνική έννοια), και εντούτοις σημαίνει ότι ο Πατέρας είναι υπαρκτός / έχει αυτοτελή υπόσταση (ενυπόστατος), και ο Υιός είναι [επίσης] υπαρκτός, και το Άγιο Πνεύμα υπαρκτό.

Τι θέλουν οι νέοι;

Στα παιδιά που βγαίνουν στους δρόμους για να καταστρέφουν καταστήματα και βιτρίνες, να συγκρούονται με τις δυνάμεις της τάξης και να βάζουν φωτιά στους δρόμους, θα ήθελα να μεταφέρω μια μαρτυρία πλήρους αλληλεγγύης προς τις βιαιότητές τους, η οποία προέρχεται από το παρελθόν. Την 1η Ιουνίου του 1915, ο Μπενίτο Μουσολίνι γράφει στον Τζιοβάνι Παπίνι σε επιστολόχαρτο με την επικεφαλίδα της εφημερίδας «Popolo d’Italia», της οποίας ήταν ιδρυτής και διευθυντής, και του λέει ότι του λογόκριναν ένα άρθρο στο οποίο εξυμνούσε τις βιαιότητες στο Μιλάνο. Και συνοψίζει έτσι τις θέσεις του: «Το Μιλάνο ήταν υπέροχο την περασμένη Τετάρτη. Τουλάχιστον εκατό γερμανικά καταστήματα καταστράφηκαν κυριολεκτικά. Το βράδυ, σαν auto da fe, σε εκατό δρόμους μετέτρεπαν σε στάχτη τα έπιπλα ισάριθμων γερμανικών οικογενειών. Φαντάζεσαι ένα πιάνο να πετιέται στο δρόμο από τον πέμπτο όροφο; Το Μιλάνο είχε μια φανταστική και τρομερή όψη. Όποιος δεν ήταν μάρτυρας εκείνης της αξέχαστης ημέρας, δεν μπορεί να φανταστεί τι είναι ικανό να κάνει το πλήθος του Μιλάνου, όταν το κατακλύζει το πνεύμα της εξέγερσης και της καταστροφής». Εκτός από την αναφορά στους Γερμανούς, φαίνεται σαν να περιγράφει τις βιαιότητες αυτών των ημερών, και να είναι ενθουσιασμένος. Η μόνη διαφορά είναι ότι πολλοί από εκείνους τους νέους που τότε έβαλαν το Μιλάνο στο πυρ και στη φωτιά, πήγαν στη συνέχεια να πολεμήσουν στο όνομα της Ιταλίας, και μερικοί έχασαν τη ζωή τους. Εδώ, αντίθετα, επέστρεψαν σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους. Θα χαρούν να μάθουν τα νεαρά παιδιά που σπέρνουν την καταστροφή ότι από μακριά τους ευλογεί ο Μουσολίνι, ότι είναι πνευματικά μαζί τους. Αυτός ο Μουσολίνι που λίγα χρόνια αργότερα επέβαλε την τάξη, συμμάχησε με τους Γερμανούς που τότε απεχθανόταν και κατέληξε κρεμασμένος στην Πιατσάλε Λορέτο, στο Μιλάνο, σε εκείνη την τρομερή σφαγή υπό τον ανοιχτό ουρανό.

«Δεν θέλουμε την αλήθεια. Θέλουμε να έχουμε δίκιο»

 Οι βεβαιότητες γίνονται επικίνδυνες όταν σταματάμε να αναρωτιόμαστε από πού προέρχονται.

«Δεν θέλουμε την αλήθεια. Θέλουμε να έχουμε δίκιο»

Από τον Νίτσε μέχρι τις καθημερινές μας συζητήσεις: η ανάγκη να υπερασπιστούμε τις ιδέες μας μπορεί να γίνει ισχυρότερη από την επιθυμία να τις κατανοήσουμε

Συντακτική ομάδα Inchiostronero

Μια πεποίθηση μπορεί να μας καθοδηγεί στη ζωή, αλλά και να μας εμποδίζει να δούμε ό,τι την αντικρούει. Ο Νίτσε το είχε διαισθανθεί με ένα αιχμηρό αφορισμό: οι πεποιθήσεις μπορεί να είναι πιο επικίνδυνοι εχθροί της αλήθειας από τα ψέματα. Γιατί μας κοστίζει τόσο πολύ να αλλάξουμε γνώμη; Και γιατί ακόμη και έξυπνοι, μορφωμένοι και ειλικρινείς άνθρωποι καταλήγουν να απορρίπτουν αυτό που έχουν μπροστά στα μάτια τους; Μεταξύ ιστορίας, ψυχολογίας και καθημερινής ζωής, ένα ταξίδι στη δυσκολία να παραδεχτούμε ότι ίσως να έχουμε κάνει λάθος.

Η βία, απότοκο μιας Ευρώπης που έχει χάσει την ταυτότητά της

 

Η βία προκαλεί εντύπωση, τρομάζει, διαταράσσει την καθημερινότητα και αφήνει πίσω της στιγμές καθαρού φόβου. Οι εικόνες των ταραχών στα προάστια και στις πλατείες της Ευρώπης, στις οποίες πρωταγωνιστούν πολύ νέοι άνθρωποι, από τους λεγόμενους «μαράνντσα» έως τις ακραίες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, καταλαμβάνουν τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και τροφοδοτούν τον πολιτικό διάλογο για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Όμως, το να επικεντρωνόμαστε μόνο στην έκρηξη σημαίνει ότι διαπράττουμε ένα δομικό λάθος: αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη είναι το σύμπτωμα, όχι η αιτία.

Εμπορία βρεφών στα Χανιά: Ιδού η φρίκη της παρένθετης μητρότητας!

Ωγκύστ Ρενουάρ, «Μητρότητα», 1886

Όλη η φρίκη που συνοδεύει το σκλαβοπάζαρο της παρένθετης μητρότητας, αναδύεται στην υπόθεση της κλινικής αναπαραγωγής στα Χανιά, που ξεκίνησε να εκδικάζεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Κρήτης.

Μια παράνομη επιχείρηση εκμετάλλευσης γυναικών και εμπορίας παιδιών που τα ζοφερά χαρακτηριστικά της δεν απέχουν καθόλου από τη νόμιμη βιομηχανία αναπαραγωγικού τουρισμού που ξεκινά να «ανθεί» στην Ελλάδα. Πίσω από το παράνομο και το νόμιμο σωματεμπόριο, η ματαιοδοξία των - κατά παραγγελίαν γονιών - είναι ίδια, και ο εκφυλισμός του ιατρικού λειτουργήματος είναι και αυτός κοινός. Η διαδικασία της παρένθετης μητρότητας είναι εξαρχής απάνθρωπη, είτε γίνεται στο σκοτάδι της παρανομίας – είτε στο (υποτιθέμενο) φως των νόμων.

Ο Πάπας και ο Αντίχριστος

Πηγή: First Things

Πρόσφατα έδωσα μια διάλεξη στη Ρώμη με θέμα τον Αντίχριστο. Ο Αντίχριστος με ενδιαφέρει για διάφορους λόγους, κυρίως επειδή κανείς άλλος δεν μιλάει γι' αυτόν — κάτι που, για το μεγαλύτερο μέρος της χριστιανικής ιστορίας, θα θεωρούνταν σαφές σημάδι της επικείμενης έλευσής του (Β΄ Πέτρ. 3:3–4). Περίμενα ότι η Εκκλησία θα αγνοούσε τις ομιλίες μου. Δεν είμαι καθολικός, δεν μιλούσα δημόσια και το θέμα μου φαινόταν να βρίσκεται πολύ, πολύ μακριά από το «παράθυρο Όβερτον» (Overton Window).

Η προσδοκία μου διαψεύστηκε. Η ομάδα των παπαράτσι έξω από τον (θεωρητικά μυστικό) χώρο της διάλεξης υποδήλωνε ότι οι ομιλίες μου μπορεί να μην ήταν τόσο ιδιωτικές όσο ήλπιζα. Μετά την πρώτη από αυτές, το προσωπικό μου με ενημέρωσε ότι ο ιταλικός Τύπος επιδείκνυε έντονο ενδιαφέρον. Ένας ιερέας που δεν είχε παρευρεθεί στην ομιλία αναρωτήθηκε δημόσια μήπως θα έπρεπε να με κάψουν στην πυρά ως αιρετικό (αν και πρόκειται για μια πολιτική «αίρεση ενάντια στη φιλελεύθερη συναίνεση»).

Η πολιτική της αγανάκτησης. Γιατί η εξουσία μας προσκαλεί σε μια ηθική στάση

Πηγή: Antonio Martone

Υπάρχει ένας πολιτικός μηχανισμός που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, ο οποίος σπάνια αναγνωρίζεται ως τέτοιος. Συνίσταται στη συστηματική μετατόπιση της ηθικής προσοχής των πολιτών προς ό,τι συμβαίνει αλλού, μετατρέποντας την πολιτική συνείδηση σε μια ηθική της αγανάκτησης.

Κάθε μέρα καλούμαστε να κρίνουμε τον Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ, τον Χαμενεΐ, τον Μαδούρο, τον Κιμ Γιονγκ-ουν. Φυσικά, καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί πρότυπο δημοκρατίας. Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, δεν είναι αυτό. Το ερώτημα είναι άλλο: ποια σχέση υπάρχει μεταξύ της αγανάκτησής μας και της πολιτικής ευθύνης;