Έχοντας την άποψη πως ο άραφος χιτώνας του Κυρίου θα σκιστεί και από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς (αυτούς της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τρομάρα μας), θα μεταφερθεί στη γλώσσα της εποχής μας (χωρίς να εκβιάζουμε το πρωτότυπο με ακροβατισμούς) το έργο του αρχιμανδρίτη Ανδρόνικου Δημητρακόπουλου Η ιστορία του σχίσματος, της λατινικής από της Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας (εκδ. Όθωνα Βιγάνδου, Λειψία 1867). Ο λόγος προφανής. Λίγα ιστορικά στοιχεία είναι αρκετά για να κατατοπήσουν μερικές φορές.
Η απόδοση του νοήματος θα παραδοθεί σε συνέχειες για αυτό το λόγο θα οπλιστούμε με υπομονή. Ακόμη σχετικές πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του Ανδρόνικου Δημητρακόπουλου θα βρείτε στο περιοδικό "Εφημέριος" της 1/2/1992 αρθ. 2.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Πριν καιρό συνάρμωσα επίτομη ιστορία του σχίσματος της Λατινικής εκκλησίας από την Ορθόδοξη Ελληνική, διατηρώντας το χειρόγραφο στην κατοχή μου για συμπλήρωση και επιδιόρθωση. Αν και δεν συμπληρώθηκε και επιδιορθώθηκε αυτή η ιστορία, επισπεύδω την έκδοση για να συντελέσω και εγώ στην ανακούφιση κατά το ελάχιστο στην ανακούφιση των προσφυγικών οικογενειών που βρίσκονται στην ελεύθερη Ελλάδα εξαιτίας των μαχών που δίνουν τα αδέλφια μας στην Κρήτη για την πίστη και την πατρίδα μας κατα των βαρβάρων Τούρκων.
"Όποιος δεν είδε αυτά τα δυστυχή πλάσματα, μας λέει αυτόπτης μάρτυρας, αγνοεί τι είναι δυστυχία. Γυμνά, κυριολεκτικά, χλωμά, καταφοβισμενα, χωρίς οικοσκευή, φαίνονται να μην πιστεύουν στα μάτια τους, σαν να ζουν διαρκώς νααρκωμένα. Ακόμη και στον Πειραιά φαντάζονται πως καταδιώκονται από τους Τούρκους και πως από στιγμή σε στιγμή θα υποστούν τα πάνδεινα. Τέτοιο τρόμο προξένησε σε αυτά τα αθώα πλάσματα η απανθρωπία των βαρβάρων!1"
Για αυτούς τους άστεγους, τις γυμνές αδελφικές μας οικογένειες που στερούνται ακόμα και το ψωμί, ελπίζω πως θα συνδράμουν με την αγορά αυτού του βιβλίου οι ευσεβείς και φιλάνθρωποι, για να ακούσουν όταν έρθει ο χρόνος από το στόμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, "Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με... ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.2"
Έγραψα στη Λειψία την 25η Αυγούστου 1867
Α΄ ΜΕΡΟΣ
Η ιστορία του Σχίσματος έως το 1054.
Η μοναρχία των επισκόπων της Ρώμης, οι οποίοι άρχισαν να θεμελιώνουν τον σκοπό τους αυτό ήδη από την τρίτη και τέταρτη εκατονταετηρίδα, η μοναρχία αυτή όπως θα δειχθεί, υπήρξε το κύριο αρχικό αίτιο του χωρισμού της Λατινικής εκκλησίας από την Ορθόδοξη Ανατολική, έγινε θρασύτερη κατά την ένατη εκατονταετηρίδα, όπως φανερώνεται από τα πιο κάτω συμβάντα μεταξύ των Πατριαρχών της Κωνσταντινούπολης Ιγνατίου και Φωτίου και των Παπών της Ρώμης. Τα γεγονότα του χωρισμού αυτών των δύο εκκλησιών, επιλέξαμε από συγγράμματα σύγχρονων και μεταγενέστερων ιστορικών και τα παρουσιάζουμε όσο γίνεται συντομότερα.
Ο Ιγνάτιος ήταν εγγονός του βασιλιά Νικηφόρου, γιος της κόρης του Προκοπίας και του γαμπρού του βασιλιά Μιχαήλ Κουροπαλάτη, του επονομαζόμενου Ραγκαβέ, τον οποίο ο ασεβής Λέων ο Αρμένιος, αυτός που τόσο λύσσαξε εναντίον των αγίων εικόνων, τον κατέβασε από τον βασιλικό θρόνο το έτος 813 και κάθισε αυτός πάνω του τυραννικά. Ο Ιγνάτιος, ονομάζονταν Νικήτας πριν καρεί μοναχός, εξορίστηκε από τον ασεβή Λέοντα, στην ηλικία των δεκατεσσάρων, στο νησί Πρίγκιπο και ντύθηκε του μοναχικού σχήματος στη μονή του Σατύρου. Το έτος 847, αφού αναχώρησε προς τον Κύριο ο άγιος Μεθόδιος, χειροτονήθηκε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης ο Ιγνάτιος, ο οποίος μετά από ενδεκαετή πατριαρχία οδηγήθηκε εκτός της εκκλησίας από τον Καίσαρα Βάρδα, θείο της μητέρας του βασιλιά Μιχαήλ· αυτό έγινε γιατί όταν έμαθε ο Ιγνάτιος ότι ο Βάρδας χώρισε τη γυναίκα του αναίτια και είχε σχέσεις με τη χήρα νύφη του Ευδοκία, πολλές φορές τον συμβούλεψε να σταματήσει αυτό το μίασμα και να μην γίνεται σκάνδαλο στους πολλούς αυτός που οφείλει να είναι υπόδειγμα αρετής και εγκρατούς βίου· ο Βάρδας δεν πείθονταν και μνησικακούσε κατά του Πατριάρχη που τον κατάγγελλε συνεχώς.
Ερχόμενος ο Βάρδας στο ναό τη γιορτή των Θεοφανείων, για να κοινωνήσει των αχράντων μυστηρίων, βρήκε εκεί τον Πατριάρχη Ιγνάτιο, ο οποίος αφού του άσκησε κριτική δεν του επέτρεψε να μεταλάβει τα θεία μυστήρια ως ανάξιο. Θυμωμένος ο Βάρδας με αυτό που του συνέβει, οδήγησε εκτός εκκλησίας ως άνομο και διαφθορέα τον πατριάρχη και τον εξόρισε στο μικρό νησί Τερέβινθο που βρίσκεται πολύ κοντα στα παράλια της Βιθυνίας, και μετά από λίγο τον εξόρισε στο νησί της Λέσβου. Στη θέση του ψηφίστηκε χωρίς τη θέλησή3 του ο σπουδαίος Φώτιος, που είχε το αξίωμα του πρωτοασηκρήτου, άνδρας φημισμένος για την πολύ σοφία του, ο οποίος πήρε όλους τους βαθμούς της ιεροσύνης μέσα σε έξι μέρες και χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης την 25η Δεκεμβρίου του 858 από τον αρχιεπίσκοπο Συρακουσών Γρηγόριο4.
Εξαιτίας αυτού όλοι χωρίστηκαν σε φατρίες, αυτοί που μέμφονταν τον Φώτιο και οι άλλοι τον Ιγνάτιο. Όσοι επίσκοποι υποστήριζαν τον Ιγνάτιο συγκεντρώθηκαν και καθαίρεσαν τον Φώτιο, γιατί πατριαρχεύει παράνομα, ενώ ο αυτοκράτορας Μιχαήλ έστειλε πρέσβεις στον πάπα Νικόλαο Α΄ καλώντας τον σε οικουμενική σύνοδο.
Ο πάπας Νικόλαος, σφετερίζοταν εκείνη την εποχή στη δύση κυριαρχικά δικαιώματα μέσω των ψευδοισιδώριων διατάξεων5, θεώρησε κατάλληλη την ευκαιρία να διεκδικήσει και στην ανατολή τα συγκεκριμένα δικαιώματα. Για αυτό το λόγο έστειλε στην Κωνσταντινούπολη δύο επισκόπους δίνοντας τους διαταγή, να ερευνήσουν με ακρίβεια τα γεγονότα που αφορούσαν τον Ιγνάτιο και Φώτιο και αφού επιστρέψουν στη Ρώμη να τον ενημερώσουν για τα γεγονότα, έτσι ώστε ως υπέρτατη αρχή να αποφασίσει για την επίλυση της διαμάχης.
Συνεχίζεται
1) Ιδ. Αλληλογραφία Ημέρας αριθμ. 622.
2) Ματθ. κε΄, 34
3) "Γνώριζα εγώ και προτού λάβω πείρα του πράγματος, ότι είμαι ανάξιος και για τον αρχιερατικό βαθμό και για το ποιμαντικο έργο· για αυτό βέβαια καθώς με οδηγούσαν και μ' έσερναν ένοιωθα απογοήτεuση από αυτά, και μακάρι να με άρπαζε ο θάνατος πριν από την τότε εκλογή, ή μάλλον την ανυπόφορη βία... έκλαιγα, παρακαλούσα, ή μάλλον έκανα τα πάντα, όχι να δώσω τη συγκατάθεσή μου..." κ.τ.λ. Φωτίου επιστολ. ρνθ'. έκδ. Βαλέττα εν Λονδίνω 1864.4) Βλ. Συμεών Μαγίστρου Χρονογραφ. καί Γεωργίου Μοναχού βίους των νέων βασιλέων κ.τ.λ.
5) Στην αρχή της 9ης εκατονταετηρίδας, όταν δηλαδή άρχισε ο ακόλαστος παπικός τύφος να ζητά άφοβα και χωρίς να κοκκινίζει την υπεροχή σε όλους, κάποιος Ισίδωρος που αποκαλούνταν Μερκάτωρ ή Περκάτωρ, συγκέντρωσε διάφορες επιστολές δήθεν γραμμένες από παλαιότερους επισκόπους της Ρώμης, προχώρησε στη συγγραφή ενός κίβδηλου βιβλίου που ονομάστηκε Decretales (διατάγματα). Σκοπός αυτού του νόθου και σκοτεινού βιβλίου ήταν να αποδειχθεί ότι τα επιχειρήματα των παπών δεν ήταν δικές τους καινοτομίες και νεωτερισμοί, αλλά πάρα πολύ παλιοί θεσμοί. Σύμφωνα με αυτά τα ψηφίσματα, ο επίσκοπος της Ρώμης είναι ο υπέρτατος και κύριος δικαστής όλων των υποθέσεων της εκκλησίας και του κόσμου· χωρίς τη δική του θέληση δεν μπορεί να συγκληθεί ούτε τοπική αλλά ούτε οικουμενική σύνοδος κτλ. Βλ. Δοκίμιον περί των διχονοιών των εν ταις εκκλησίαις της Πολωνίας σελ. 68 εν (Λειψία) 1768.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου