Η Δύση μετέφερε τις αρχές του Χριστιανισμού σε ένα σύστημα θεσμών (δημοκρατία, αγορά, τεχνολογία), ενώ οι μη χριστιανικοί κόσμοι απορρόφησαν τη χριστιανική κληρονομιά χωρίς τον Χριστιανισμό.

Η Δύση μετέφερε τις αρχές του Χριστιανισμού σε ένα σύστημα θεσμών (δημοκρατία, αγορά, τεχνολογία). Οι μη χριστιανικοί κόσμοι απορρόφησαν τη χριστιανοσύνη χωρίς τον Χριστιανισμό· είναι εύλογο να αναρωτηθούμε αν η δημοκρατία, η αγορά, η τεχνολογία και ακόμη και ο κομμουνισμός δεν υπήρξαν μορφές εκχριστιανισμού πιο ριζοσπαστικές από την ίδια την ευαγγελιοποίηση (Gianni Baget Bozzo).

Η ανάλυση του Τζιάνι Μπαγκέτ Μπότσο αγγίζει τον βαθύ πυρήνα της φιλοσοφίας της ιστορίας και της εκκοσμίκευσης, προσφέροντας μια προκλητική αλλά εξαιρετικά διαυγή ερμηνεία: η δυτική νεωτερικότητα – με τους παγκόσμιους θεσμούς της – αποτελεί μια μορφή εκκοσμικευμένου και «ανώνυμου» χριστιανισμού.

Ο Θεός στην Πατερική σκέψη (Ταυτότητα ουσίας (κεφάλαιο 11ο - G.L.Prestige) - 3)

 

Ο ακραίος υπέρμαχος των ορθόδοξων δογμάτων, ο Επιφάνιος, παρέμεινε σταθερά στη μέση οδό, επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό ότι το «ομοούσιος» δεν υποδήλωνε ούτε μια απλή μονάδα ούτε διαιρούσε την ουσία. Ο Υιός, έγραψε (haer. 65. 8)1, δεν μπορεί ούτε να είναι «ετερούσιος» από Εκείνον που Τον γέννησε, ούτε «ταυτούσιος», αλλά «ομοούσιος». Δεν αποδεχόμαστε τον όρο «ταυτοούσιος», έγραψε και πάλι (haer. 76.7), φοβούμενοι μήπως ο όρος θεωρηθεί από ορισμένους ως προσέγγιση προς τον Σαβέλλιο, αλλά λέμε «ομοούσιος», υποδηλώνοντας με το πρόθεμα «ομο-» ότι τα Πρόσωπα είναι τέλεια, ότι ο Υιός προέρχεται από τον Πατέρα, τέλειος από τέλειο, και το Άγιο Πνεύμα επίσης τέλειο. Στο προηγούμενο έργο του, με τίτλο «Ancoratus» (Αγκυρωτός), ισχυρίζεται (6.4) ότι το «ομοούσιον» είναι ο δεσμός της πίστης, διότι αν αποδεχτείς το «ομοούσιον», έχεις σπάσει τη δύναμη του Σαβέλλιου. Ο όρος ὁμοούσιος (ό.π. 6.5) δηλώνει μία ενιαία υπόσταση (δηλ. επιμέρους ουσία, με την παλαιά, μη τεχνική έννοια), και εντούτοις σημαίνει ότι ο Πατέρας είναι υπαρκτός / έχει αυτοτελή υπόσταση (ενυπόστατος), και ο Υιός είναι [επίσης] υπαρκτός, και το Άγιο Πνεύμα υπαρκτό.

Τι θέλουν οι νέοι;

Στα παιδιά που βγαίνουν στους δρόμους για να καταστρέφουν καταστήματα και βιτρίνες, να συγκρούονται με τις δυνάμεις της τάξης και να βάζουν φωτιά στους δρόμους, θα ήθελα να μεταφέρω μια μαρτυρία πλήρους αλληλεγγύης προς τις βιαιότητές τους, η οποία προέρχεται από το παρελθόν. Την 1η Ιουνίου του 1915, ο Μπενίτο Μουσολίνι γράφει στον Τζιοβάνι Παπίνι σε επιστολόχαρτο με την επικεφαλίδα της εφημερίδας «Popolo d’Italia», της οποίας ήταν ιδρυτής και διευθυντής, και του λέει ότι του λογόκριναν ένα άρθρο στο οποίο εξυμνούσε τις βιαιότητες στο Μιλάνο. Και συνοψίζει έτσι τις θέσεις του: «Το Μιλάνο ήταν υπέροχο την περασμένη Τετάρτη. Τουλάχιστον εκατό γερμανικά καταστήματα καταστράφηκαν κυριολεκτικά. Το βράδυ, σαν auto da fe, σε εκατό δρόμους μετέτρεπαν σε στάχτη τα έπιπλα ισάριθμων γερμανικών οικογενειών. Φαντάζεσαι ένα πιάνο να πετιέται στο δρόμο από τον πέμπτο όροφο; Το Μιλάνο είχε μια φανταστική και τρομερή όψη. Όποιος δεν ήταν μάρτυρας εκείνης της αξέχαστης ημέρας, δεν μπορεί να φανταστεί τι είναι ικανό να κάνει το πλήθος του Μιλάνου, όταν το κατακλύζει το πνεύμα της εξέγερσης και της καταστροφής». Εκτός από την αναφορά στους Γερμανούς, φαίνεται σαν να περιγράφει τις βιαιότητες αυτών των ημερών, και να είναι ενθουσιασμένος. Η μόνη διαφορά είναι ότι πολλοί από εκείνους τους νέους που τότε έβαλαν το Μιλάνο στο πυρ και στη φωτιά, πήγαν στη συνέχεια να πολεμήσουν στο όνομα της Ιταλίας, και μερικοί έχασαν τη ζωή τους. Εδώ, αντίθετα, επέστρεψαν σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους. Θα χαρούν να μάθουν τα νεαρά παιδιά που σπέρνουν την καταστροφή ότι από μακριά τους ευλογεί ο Μουσολίνι, ότι είναι πνευματικά μαζί τους. Αυτός ο Μουσολίνι που λίγα χρόνια αργότερα επέβαλε την τάξη, συμμάχησε με τους Γερμανούς που τότε απεχθανόταν και κατέληξε κρεμασμένος στην Πιατσάλε Λορέτο, στο Μιλάνο, σε εκείνη την τρομερή σφαγή υπό τον ανοιχτό ουρανό.

«Δεν θέλουμε την αλήθεια. Θέλουμε να έχουμε δίκιο»

 Οι βεβαιότητες γίνονται επικίνδυνες όταν σταματάμε να αναρωτιόμαστε από πού προέρχονται.

«Δεν θέλουμε την αλήθεια. Θέλουμε να έχουμε δίκιο»

Από τον Νίτσε μέχρι τις καθημερινές μας συζητήσεις: η ανάγκη να υπερασπιστούμε τις ιδέες μας μπορεί να γίνει ισχυρότερη από την επιθυμία να τις κατανοήσουμε

Συντακτική ομάδα Inchiostronero

Μια πεποίθηση μπορεί να μας καθοδηγεί στη ζωή, αλλά και να μας εμποδίζει να δούμε ό,τι την αντικρούει. Ο Νίτσε το είχε διαισθανθεί με ένα αιχμηρό αφορισμό: οι πεποιθήσεις μπορεί να είναι πιο επικίνδυνοι εχθροί της αλήθειας από τα ψέματα. Γιατί μας κοστίζει τόσο πολύ να αλλάξουμε γνώμη; Και γιατί ακόμη και έξυπνοι, μορφωμένοι και ειλικρινείς άνθρωποι καταλήγουν να απορρίπτουν αυτό που έχουν μπροστά στα μάτια τους; Μεταξύ ιστορίας, ψυχολογίας και καθημερινής ζωής, ένα ταξίδι στη δυσκολία να παραδεχτούμε ότι ίσως να έχουμε κάνει λάθος.

Η βία, απότοκο μιας Ευρώπης που έχει χάσει την ταυτότητά της

 

Η βία προκαλεί εντύπωση, τρομάζει, διαταράσσει την καθημερινότητα και αφήνει πίσω της στιγμές καθαρού φόβου. Οι εικόνες των ταραχών στα προάστια και στις πλατείες της Ευρώπης, στις οποίες πρωταγωνιστούν πολύ νέοι άνθρωποι, από τους λεγόμενους «μαράνντσα» έως τις ακραίες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, καταλαμβάνουν τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και τροφοδοτούν τον πολιτικό διάλογο για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Όμως, το να επικεντρωνόμαστε μόνο στην έκρηξη σημαίνει ότι διαπράττουμε ένα δομικό λάθος: αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη είναι το σύμπτωμα, όχι η αιτία.

Εμπορία βρεφών στα Χανιά: Ιδού η φρίκη της παρένθετης μητρότητας!

Ωγκύστ Ρενουάρ, «Μητρότητα», 1886

Όλη η φρίκη που συνοδεύει το σκλαβοπάζαρο της παρένθετης μητρότητας, αναδύεται στην υπόθεση της κλινικής αναπαραγωγής στα Χανιά, που ξεκίνησε να εκδικάζεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Κρήτης.

Μια παράνομη επιχείρηση εκμετάλλευσης γυναικών και εμπορίας παιδιών που τα ζοφερά χαρακτηριστικά της δεν απέχουν καθόλου από τη νόμιμη βιομηχανία αναπαραγωγικού τουρισμού που ξεκινά να «ανθεί» στην Ελλάδα. Πίσω από το παράνομο και το νόμιμο σωματεμπόριο, η ματαιοδοξία των - κατά παραγγελίαν γονιών - είναι ίδια, και ο εκφυλισμός του ιατρικού λειτουργήματος είναι και αυτός κοινός. Η διαδικασία της παρένθετης μητρότητας είναι εξαρχής απάνθρωπη, είτε γίνεται στο σκοτάδι της παρανομίας – είτε στο (υποτιθέμενο) φως των νόμων.

Ο Πάπας και ο Αντίχριστος

Πηγή: First Things

Πρόσφατα έδωσα μια διάλεξη στη Ρώμη με θέμα τον Αντίχριστο. Ο Αντίχριστος με ενδιαφέρει για διάφορους λόγους, κυρίως επειδή κανείς άλλος δεν μιλάει γι' αυτόν — κάτι που, για το μεγαλύτερο μέρος της χριστιανικής ιστορίας, θα θεωρούνταν σαφές σημάδι της επικείμενης έλευσής του (Β΄ Πέτρ. 3:3–4). Περίμενα ότι η Εκκλησία θα αγνοούσε τις ομιλίες μου. Δεν είμαι καθολικός, δεν μιλούσα δημόσια και το θέμα μου φαινόταν να βρίσκεται πολύ, πολύ μακριά από το «παράθυρο Όβερτον» (Overton Window).

Η προσδοκία μου διαψεύστηκε. Η ομάδα των παπαράτσι έξω από τον (θεωρητικά μυστικό) χώρο της διάλεξης υποδήλωνε ότι οι ομιλίες μου μπορεί να μην ήταν τόσο ιδιωτικές όσο ήλπιζα. Μετά την πρώτη από αυτές, το προσωπικό μου με ενημέρωσε ότι ο ιταλικός Τύπος επιδείκνυε έντονο ενδιαφέρον. Ένας ιερέας που δεν είχε παρευρεθεί στην ομιλία αναρωτήθηκε δημόσια μήπως θα έπρεπε να με κάψουν στην πυρά ως αιρετικό (αν και πρόκειται για μια πολιτική «αίρεση ενάντια στη φιλελεύθερη συναίνεση»).

Η πολιτική της αγανάκτησης. Γιατί η εξουσία μας προσκαλεί σε μια ηθική στάση

Πηγή: Antonio Martone

Υπάρχει ένας πολιτικός μηχανισμός που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, ο οποίος σπάνια αναγνωρίζεται ως τέτοιος. Συνίσταται στη συστηματική μετατόπιση της ηθικής προσοχής των πολιτών προς ό,τι συμβαίνει αλλού, μετατρέποντας την πολιτική συνείδηση σε μια ηθική της αγανάκτησης.

Κάθε μέρα καλούμαστε να κρίνουμε τον Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ, τον Χαμενεΐ, τον Μαδούρο, τον Κιμ Γιονγκ-ουν. Φυσικά, καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί πρότυπο δημοκρατίας. Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, δεν είναι αυτό. Το ερώτημα είναι άλλο: ποια σχέση υπάρχει μεταξύ της αγανάκτησής μας και της πολιτικής ευθύνης;

Πίτερ Θίελ, ο Αντίχριστος Σούπερσταρ που θα μπορούσαμε να αποχωριστούμε

Peter Thiel: Ο «Αντίχριστος» της Silicon Valley και η Εσχατολογική του Φιλοδοξία

Είναι ο Peter Thiel ένας αυθεντικός οραματιστής ή ένας επιδέξιος υποκριτής; Η απάντηση φαίνεται να είναι: και τα δύο. Ο Αμερικανός μεγιστάνας, με περιουσία που αγγίζει τα 26 δισεκατομμύρια δολάρια, μπορεί να μην είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, είναι όμως αναμφίβολα ο πιο «πνευματικά χαρισματικός» ανάμεσα στους τεχνοκράτες της Silicon Valley. Οι πρόσφατες διαλέξεις του στην Ιταλία με θέμα τον Αντίχριστο αναδεικνύουν το εσχατολογικό του όραμα, μετατρέποντας το κέρδος από αυτοσκοπό σε εργαλείο πολιτικής και φιλοσοφικής κυριαρχίας.

ΥΠΟΘΕΣΗ Δ΄ (4). Στους αδύναμους ταιριάζει να οδηγούνται σιγά-σιγά στα έργα της μετάνοιας.

 

Από το Γεροvτικό

Ένας άδελφος που έπεσε σε πειρασμό, δηλαδή σε αμαρτία, από τη θλίψη του παράτησε τον μοναχικό κανόνα, και θέλοντας να τον ξαναρχίσει, εμποδιζόταν από τη λύπη. Έλεγε μέσα του: «Πότε θα ξαναβρώ τον εαυτό μου, όπως ήμουν κάποτε;» και αποθαρρημένος δεν μπορούσε να αρχίσει τη μοναχική εργασία. Πήγε λοιπόν σε κάποιον γέροντα και του είπε όσα του συνέβαιναν. Ό γέροντας, αφού άκουσε την αιτία της λύπης του, του έφερε ένα κατάλληλο παράδειγμα.

Φευγαλέες ματιές στο διάβολο: Προσωπικές μαρτυρίες ενός ψυχιάτρου για την κατάληψη, τον εξορκισμό και τη λύτρωση.

 

του M. Scott Peck

Μέρος ΙI: Beccah

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ

«Δεν έχω κανέναν λόγο να ενταχθώ στις τάξεις σας και να μπω στην τοστιέρα!»

Ημέρα 1

Για να προλάβουμε να λάβουμε την ευλογία της Εκκλησίας το προηγούμενο βράδυ, δεν είχα ακόμη εξηγήσει στην ομάδα σε βάθος την περίπτωση της Μπέκα. Αυτό θα γινόταν πρώτο πράγμα το επόμενο πρωί. Όταν συναντηθήκαμε όλοι στο σπίτι της Μάρθας στις 9:00 π.μ., η ομάδα στριμώχτηκε σε ένα μικρό δωμάτιο, όπου η Μπέκα καθόταν στο κεφάλι του μοναδικού κρεβατιού.

"Ούτε θεοί, ούτε θεές· ούτε αφέντες, ούτε αφέντρες": Πέρα από το σημάδι του φύλου (Β)

 

 Η ανάλυση του Φουκώ για τον παραγωγικό, εκτός από κατασταλτικό, χαρακτήρα της εξουσίας υιοθετείται από την Μπάτλερ η οποία θα προχωρήσει σε μια ερμηνεία του ταμπού της αιμομιξίας ως παραγωγικής -και όχι μόνο νομικής απαγορευτικής- συνθήκης, που παράγει πλήθος επιθυμιών και ταυτοτήτων, υποκατάστατων ή μη, οι οποίες είτε κυρώνονται είτε αποκλείονται, πάντοτε όμως εντός πολιτισμού. Η δυνατότητα ανατροπής «εντός» είναι το θέμα του τρίτου κεφαλαίου της Αναταραχής φύλου, στο οποίο η Μπάτλερ ενδιαφέρεται για την ανατροπή που μπορούν να παράγουν μη «κανονικές», μη πολιτισμικά κυρωμένες πράξεις. Υιοθετώντας από τον Φουκώ τη θέση ότι η υποκειμενικότητα παράγεται λογοθετικά και ότι αυτό δεν προϋποθέτει την έννοια ενός προϋπάρχοντος υποκειμένου πάνω στο οποίο δρα η εξουσία και ο λόγος, ασχολείται με τη λογοθετικά διαμορφωμένη έμφυλη υποκειμενικότητα. Στην Ιστορία της σεξουαλικότητας, ο Φουκώ είχε διατυπώσει με σαφήνεια την άποψη ότι «το σώμα δεν είναι "έμφυλο" κατά μία ουσιαστική έννοια πριν από τον καθορισμό του μέσα σ' έναν λόγο μέσω του οποίου επενδύεται με μια "ιδέα" φυσικού ή θεμελιώδους φύλου», ενώ η σεξουαλικότητα ως «ιστορικά συγκεκριμένη οργάνωση της εξουσίας, του λόγου, των σωμάτων και των αισθημάτων (...) παράγει το φύλο ως "τεχνητή" έννοια». Όπως επισημαίνει η Μπάτλερ, η κατηγορία του φύλου για τον Φουκώ είναι ρυθμιστική και «όποια ανάλυση προϋποθέτει άκριτα αυτή την κατηγορία επεκτείνει και νομιμοποιεί περαιτέρω τη ρυθμιστική αυτή στρατηγική ως καθεστώς εξουσίας/γνώσης». Παρόλο που η ίδια αποδέχεται πρόθυμα τη θέση του Φουκώ ότι η κατηγορία του φύλου κατασκευάζεται στην υπηρεσία ενός συστήματος ρυθμιστικής ή αναπαραγωγικής σεξουαλικότητας είναι, ωστόσο, πολύ περισσότερο επιφυλακτική απέναντι στην άποψη που εκείνος διατυπώνει στην εισαγωγή της έκδοσης των ημερολογίων της/του Herculine, μιας/ενός γαλλίδας/γάλλου ερμαφρόδιτης/ου τον 18ο αι., σχετικά με τη χειραφετητική λειτουργία ενός σώματος ερμαφρόδιτου ή αμφίσημου, ως να υπήρχε μια «προ του νόμου» σεξουαλικότητα, που περιμένει να ελευθερωθεί από το φύλο.

"Ούτε θεοί, ούτε θεές· ούτε αφέντες, ούτε αφέντρες": Πέρα από το σημάδι του φύλου (Α)

 

Τζούντιθ Μπάτλερ 

    Τα ζητήματα της σεξουαλικότητας και της ετεροφυλοφιλίας είχαν προκαλέσει έντονες συζητήσεις, διαμάχες και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις φεμινίστριες κατά τη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 τα θέματα που απασχολούσαν το γυναικείο κίνημα σχετικά με τη σεξουαλικότητα ήταν η υπεράσπιση του δικαιώματος των γυναικών στην προσωπική ερωτική τους ικανοποίηση και η νομική κάλυψη απέναντι σε ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, δηλαδή το δικαίωμα στην άμβλωση. Την ίδια περίοδο, το γκέι και λεσβιακό κίνημα επέτρεψε σε πολλούς άνδρες και γυναίκες να διεκδικήσουν ανοιχτά το δικαίωμα στην ομοφυλόφιλη επιθυμία, και καθώς ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός γυναικών δήλωναν λεσβίες και διεκδικούσαν το δικαίωμα να φαίνονται και να αναγνωρίζονται ως λεσβίες, τα ενδιαφέροντα του φεμινισμού με αναφορά στη σεξουαλικότητα στράφηκαν σε νέες κατευθύνσεις. Η συζήτηση για την πολιτική διάσταση της σεξουαλικότητας στη δεκαετία του 1970 αφορούσε αφενός τον τρόπο με τον οποίο η πατριαρχία δομεί τη γυναικεία σεξουαλικότητα ενώ αφετέρου ενδιαφερόταν για τη δυνατότητα και τη δυναμική μιας αυτόνομης γυναικείας σεξουαλικής επιθυμίας. 

Πέρα από τους μύθους που καταστρέφουν

 

Μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων του τέλους του εικοστού αιώνα και του πρώτου τετάρτου του εικοστού πρώτου αιώνα είναι η ρητή επιστροφή –και διεκδικείται ως φάρος πολιτισμού– της αγγλοσαξονικής αποικιοκρατίας. την αντίστοιχη παρακμή της Ευρώπης, που κυριαρχείται και διαλύεται από μια Ευρωπαϊκή Ένωση που αποτελεί έκφραση της αγγλοσαξονικής αποικιοκρατίας· η αρχόμενη αλλά ήδη καλά καθορισμένη διαίρεση του πλανήτη σε σφαίρες επιρροής, μια διαίρεση που στην πραγματικότητα ήταν πάντα η αιτία καταστροφικών συγκρούσεων.

Πολιτική θεολογία

Στοιχείο της έννοιας περί Θεού στον 17ο και 18ο αι. είναι η υπερβατικότητα του Θεού απέναντι στον κόσμο, όπως και στοιχείο της τοτινής φιλοσοφίας του κράτους ήταν μια υπερβατικότητα του κυριάρχου απέναντι στο κράτος. Στον 19ο αι. παντού κυριαρχούν, σε όλο και μεγαλύτερη έκταση, αντιλήψεις περί ενυπαρξίας. Όλες οι ταυτότητες, οι οποίες επανέρχονται συνεχώς στην πολιτική και συνταγματική διδασκαλία του 19oυ αι., εδράζονται σε τέτοιες αντιλήψεις περί ενυπαρξίας: η δημοκρατική θέση της ταυτότητας; κυβερνώντων και κυβερνωμένων, η οργανική πολιτειολογία και η δική της ταυτότητα κράτους και κυριαρχίας, η ταυτότητα κυριαρχίας και έννομης τάξης μέσα στην περί κράτους δικαίου θεωρία του Krabbe, τέλος η διδασκαλία του Kelsen για την ταυτότητα κράτους και έννομης τάξης.

Γέροντας-Διονύσιος, Καΐρης.

Τὸ χειρόγραφο γιὰ τὸ ὁποῖο θὰ σᾶς μιλήσω τώρα ἀμέσως εἶναι στὴν κατοχὴ τοῦ ἐγκρίτου Σκιαθίτη κ. Νίκου Ἐπιφανειάδη, ἀπογόνου τοῦ Γέροντα Διονυσίου. Στὸν ὁμιλοῦντα παρεδόθη ἀντίγραφο πρὸς μελέτη. Σὲ ἐπιστολή του ὁ κ. Νῖκος Ἐπιφανειάδης μοῦ γράφει, ὅτι ὁ μακαρίτης θεῖος του Θωμᾶς Ἐπιφανειάδης τοῦ εἶχε πεῖ, ὅτι τὸ χειρόγραφο ἦταν τοῦ Διονυσίου. Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι τὸ μόνο τεκμήριο γιὰ τὴν αὐθεντικότητα τοῦ χειρογράφου, διότι καὶ ἡ γραφή του εἶναι ἴδια μὲ ἄλλα χειρόγραφα κείμενα, τὰ ὁποῖα γνωρίζουμε, ὅτι ἐγράφησαν διὰ χειρὸς Ἐκείνου. Παρόλα αὐτὰ δὲν θὰ ἀρνηθῶ κάποιο προβληματάκι στὸ βάθος. Ἀλλὰ ἂς προχωρήσουμε. 

Ο Γαλιλαίος (1564-1642) στη φυλακή. Περίπου 380 χρόνια μετά.

Πολλοί σύγχρονοι σχολιαστές, όχι καλά πλnροφορημένοι σχετικά με τις πραγματικότητες της πρώιμης νεωτερικής φυσικής φιλοσοφίας, υποθέτουν ότι αυτές οι περί θεού συζητήσεις, περί θεϊκών ιδιοτήτων, και περί των δεδηλωμένων διασυνδέσεων ανάμεσα στη φυσική φιλοσοφία και τη θεολογία ήσαν απλώς μια υποκριτική αφοσίωση προς τις καταπιεστικές θρησκευτικές αρχές των ημερών. Υποθέτουν ότι n σύγκρουση του Γαλιλαίου με τn Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ήταν παραδειγματική για τη σχέση ανάμεσα στην επιστήμη και τη θρησκεία εκείνον τον καιρό, και ότι οι επιστήμονες αγωνίζονταν να απελευθερωθούν από τα δεσμά και το φίμωμα που επέβαλλε η εκκλnσιαστική εξουσία. Αλλά ακόμα και του Γαλιλαίου η περίπτωση δεν ταιριάζει σε αυτό το καλούπι. Τα προβλήματα του Γαλιλαίου προήλθαν από τις απόψεις του σχετικά με τη σχετική αυθεντία της Αγίας Γραφής και της επιστήμης και από τη διαφωνία του με αρχές της βιβλικής ερμηνείας, και όχι από κάποια γενική αντίθεση της Εκκλησίας προς την επιστήμη. Στο ιστορικό πλαίσιο τnς ισχυρής αντίδρασης της Εκκλησίας ενάντια στη Μεταρρύθμιση, η φαινομενικά λογική τοποθέτηση του Γαλιλαίου ήταν φορτωμένη με ακούσια διαμφισβητούμενους ισχυρισμούς. Επιπλέον, η Καθολική Εκκλησία ήταν ένας από τους μεγαλύτερους προστάτες των επιστημών κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα, και πολλά μέλη της Εταιρείας του Ιησού, των Ιησουιτών, συνέβαλαν πολύ στην αστρονομία και τη φυσική φιλοσοφία της εποχής. Περαιτέρω, στη μετά τη Μεταρρύθμιση Ευρώπη, δεν υπήρχε πια μία εκκλησία που να επιβάλλει κάποια κομματική γραμμή στους μελετητές και τους λογίους.

Ιράν: Γιατί τόσοι πολλοί πιστεύουν τη δυτική προπαγάνδα;

 

 

Για όσους δεν καταλαβαίνουν τι διακυβεύεται, αρκεί να διαβάσουν τις δηλώσεις του Τραμπ, οι οποίες χθες απευθύνθηκαν στους Ιρανούς «πατριώτες», προτρέποντάς τους όχι μόνο να συνεχίσουν τις διαμαρτυρίες αλλά και να πάρουν τον έλεγχο των θεσμών τους. «Θυμηθείτε τα ονόματα των δολοφόνων και των κακοποιών... η βοήθεια έρχεται... MIGA!» [Make Iran Great Again-Κάντε το Ιράν ξανά μεγάλο].

Tω αυτώ μηνί IΓ΄, μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Iωάννου Aρχιεπισκόπου Kωνσταντινουπόλεως του Xρυσοστόμου

 

Oύτος ο μέγας φωστήρ, και μεγαλόφωνος της οικουμένης διδάσκαλος, εκατάγετο από την μεγαλόπολιν Aντιόχειαν, υιός ων γονέων ευσεβών, πατρός μεν, Σεκούνδου αρχιστρατήγου, μητρός δε Aνθούσης. Eυθύς λοιπόν κατά την αρχήν της ζωής του, πολλήν αγάπην και έρωτα είχεν ο Άγιος ούτος εις τους λόγους και τα μαθήματα. Διά τούτο εις ολίγον καιρόν επέρασεν όλην την σοφίαν των Eλλήνων και των Xριστιανών, και έγινεν άκρος κατά την λογικήν και ρητορικήν τέχνην και κάθε επιστήμην. Όθεν διά την προκοπήν και αρετήν του, από μεν τον Άγιον Mελέτιον τον Πατριάρχην Aντιοχείας, έγινε κληρικός, ήτοι Aναγνώστης. Aπό δε τον Aντιοχείας Φλαβιανόν, έγινε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Πολλούς δε λόγους συνέταξεν ο χρυσούς αυτού κάλαμος, σχεδόν υπερβαίνοντας αριθμόν, τόσον περί μετανοίας, όσον και περί της των ηθών ευκοσμίας και καταστάσεως. Kαι πάσαν σχεδόν ερμήνευσε την θεόπνευστον Γραφήν. Eπειδή δε Nεκτάριος ο Kωνσταντινουπόλεως Πατριάρχης εκοιμήθη εν Kυρίω, διά τούτο με την ψήφον των Eπισκόπων, και με την προσταγήν του βασιλέως Aρκαδίου, εκαλέσθη ο μακάριος ούτος Iωάννης από την Aντιόχειαν, και έγινε κανονικώς Πατριάρχης της βασιλίδος των πόλεων. Tόσον δε πολλά επέδωκεν ο αοίδιμος τον εαυτόν του εις την άσκησιν και εγκράτειαν, εις τρόπον ότι, έτρωγε μόνον τον χυλόν του κριθαρίου. Kαι πάλιν από αυτόν δεν εχόρταινεν, αλλά ολίγον τι μετελάμβανε. Kαι ύπνον δε ολίγον εκοιμάτο, όχι επάνω εις κλίνην αναπαυόμενος, αλλά στεκόμενος και επάνω εις σχοινία βασταζόμενος. Όταν δε πολλά εκουράζετο, τότε ολίγον εκάθητο.

Η απάντηση που έδωσε ο Άγιος Νείλος ο ασκητής στον Αυτοκράτορα Αρκάδιο

 

Λίγο καιρό μετά την δεύτερη εξορία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου μια σειρά από θεομηνίες έπληξε την Κωνσταντινούπολη.

Η φαντασία του αυτοκράτορα, όπως καλά κανείς αντιλαμβάνεται, δεν άργησε να ταραχθεί από το συνδυασμό αυτών των γεγονότων … η πόλη τραντάχτηκε επανειλημμένα από τόσο βίαιους σεισμούς, ώστε οι χρονογράφοι θεώρησαν καθήκον τους να τους συμπεριλάβουν στα βιβλία τους. Ταυτόχρονα καταιγίδες διαδέχονταν η μία την άλλη σε μικρά χρονικά διαστήματα. Κεραυνός έπεσε πολλές φορές στο χώρο μέσα από τα τείχη, ενώ χαλάζι τεράστιου μεγέθους κατέστρεφε σε αρκετά μίλια τα γύρω σπαρτά. Δεν χρειάζονταν περισσότερα, για να πείσουν τον αυτοκράτορα ότι η σφοδρή οργή του ουρανού αληθινά ξέσπασε εναντίον αυτού και των υπηκόων του. ’Έγραψε, λοιπόν, σε κάποιον ερημίτη αναγνωρισμένης αγιότητας, που κατοικούσε στο Όρος Σινά, για να ζητήσει τις πανίσχυρες, όπως έλεγαν, προσευχές του προς τον Θεό. Αυτός ο ερημίτης ονομαζόταν Νείλος και η Εκκλησία τον τιμά και σήμερα ως άγιο.