Η μόνη μάχη που πρέπει να δοθεί είναι για το δικαίωμα να μην μεταναστεύουμε

Νωρίς το πρωί, καθώς έπαιρνα το λεωφορείο για την Κατάνια, το μπαρ ήταν γεμάτο από φυλακισμένους της μετανάστευσης. Υπήρχαν μερικοί άνθρωποι που δεν είχα δει εδώ και 40 χρόνια, πλέον γέροι, πλέον φυλακισμένοι στη Γερμανία. Είχαν επιστρέψει για να θάψουν ένα άτομο που είχε επίσης πεθάνει στη Γερμανία. Δηλαδή: μια χώρα όπου γεννιέσαι και επιστρέφεις με τα πόδια μπροστά. Αλλά όπου δεν μπορείς να ζήσεις μια αξιοπρεπή ζωή. Μετά μια ομάδα Ρουμάνων, Ρομά Ρουμάνων. Τώρα κυριαρχούν στο χωριό, αλλά προφανώς δεν τους νοιάζει καθόλου το χωριό: είναι μόνο ένα μέρος για εκμετάλλευση, αλλά δεν ανήκουν στην ιστορία του ούτε αντιπροσωπεύει το μέλλον τους. 

Μετά μια ομάδα μαύρων παιδιών, εκείνα που αποβιβάστηκαν και τα έβαλαν εκεί, όπου κάνουν μικροδουλειές, καταλαμβάνουν σπίτια, χωρίς έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Περιμένοντας να φύγουν. Τρεις τύποι ανθρώπων και οι τρεις με μια κατάρα πάνω τους: αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν, να αφήσουν τη γη τους, τις ιστορίες τους, τους φίλους τους. Και όμως υπάρχει ακόμα αυτή η ιστορία που δεν αντέχω πια, αυτή η καθολικο-φιλελεύθερη απάτη, αυτή η απάτη του να μιλάμε για το δικαίωμα στη μετανάστευση. 

Αυτή η προοδευτική αφήγηση σύμφωνα με την οποία η μετανάστευση είναι κυκλοφορία πολιτισμών, χωνευτήρι, το καζάνι, όλο το προοδευτικό οπλοστάσιο. Ασύλληπτες ιδέες, που παρουσιάζονται ως κοινωνιολογικές αναλύσεις, από μια κοινωνιολογία που κριτικάρει την εξουσία αλλά την υπηρετεί. Ο προοδευτικός είναι ένας μπάσταρδος (δεν μπορώ να συγκρατήσω πια το πόσο με εξοργίζουν) που ζει σε έναν κόσμο καλών συναισθημάτων, ιδεολογικών εμμονών, που λέει «όλοι ήμασταν μετανάστες»: αλλά δεν έχουν γνωρίσει ποτέ την πραγματικότητα της μετανάστευσης. 

Δεν ξέρουν τίποτα για διαλυμένες οικογένειες, για μοναχικούς γέρους, για πατέρες που φεύγουν και παιδιά που μένουν στην τύχη τους. Υπάρχει πάρα πολλή ψευτιά γύρω από όλα αυτά, και όλα χρησιμεύουν για να καλυφθεί ένα φρικτό πράγμα: ότι οι άνθρωποι αναγκάζονται να μεταναστεύουν για να φάνε. Ότι όλα αυτά χρησιμεύουν στη συσσώρευση κεφαλαίου. Αλλά ο προοδευτικός είναι ένας μπάσταρδος μέσα του: το κρύβει αυτό και μιλάει για ελευθερία, για υποδοχή. Ο μόνος αγώνας που πρέπει να δοθεί είναι για το δικαίωμα να μην μεταναστεύει κανείς. Αλλά η προοδευτική αριστερά είναι μόνο σιρόπι για να γλυκάνει το αδίστακτο συμφέρον του κεφαλαίου. Όλα τα μέτωπα του αγώνα για την ανθρωπιά έχουν αλλάξει, όσοι αγωνίζονται για τους καταπιεσμένους δεν βρίσκονται εκεί όπου κυκλοφορεί το σιρόπι και η ηθική, η πιο ανήθικη και η πιο δηλητηριώδης.

Πηγή: Arianna Editrice