Μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων του τέλους του εικοστού αιώνα και του πρώτου τετάρτου του εικοστού πρώτου αιώνα είναι η ρητή επιστροφή –και διεκδικείται ως φάρος πολιτισμού– της αγγλοσαξονικής αποικιοκρατίας. την αντίστοιχη παρακμή της Ευρώπης, που κυριαρχείται και διαλύεται από μια Ευρωπαϊκή Ένωση που αποτελεί έκφραση της αγγλοσαξονικής αποικιοκρατίας· η αρχόμενη αλλά ήδη καλά καθορισμένη διαίρεση του πλανήτη σε σφαίρες επιρροής, μια διαίρεση που στην πραγματικότητα ήταν πάντα η αιτία καταστροφικών συγκρούσεων.
Μια περαιτέρω απόδειξη, η οποία είναι τόσο συνέπεια όσο και αιτία των προηγούμενων, είναι η παρακμή ενός αναπηρικού πολιτικού μύθου: του τοπολογικού διαχωρισμού μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Μια διαφοροποίηση που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια των Γενικών Τάξεων που συναντήθηκαν στις Βερσαλλίες τον Μάιο του 1789 και η οποία έχει πλέον φτάσει στο τέλος της. Η κουρασμένη επιβίωση αυτού του σχήματος ευνοείται από ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των ανθρώπινων κοινωνιών: τη δύναμη της αδράνειας, στην οποία προστίθεται σε αυτή την περίπτωση η ευκολία μιας στοιχειώδους διάκρισης και η ακόμη μαζική χρήση της από τον Τύπο και τα μέσα ενημέρωσης γενικότερα.
Πέρα από τους ανίκανους μύθους
Μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων του τέλους του εικοστού αιώνα και του πρώτου τετάρτου του εικοστού πρώτου αιώνα είναι η ρητή επιστροφή –και διεκδικείται ως φάρος πολιτισμού– της αγγλοσαξονικής αποικιοκρατίας. Την αντίστοιχη παρακμή της Ευρώπης, που κυριαρχείται και διαλύεται από μια Ευρωπαϊκή Ένωση που αποτελεί έκφραση της αγγλοσαξονικής αποικιοκρατίας· η αρχόμενη αλλά ήδη καλά καθορισμένη διαίρεση του πλανήτη σε σφαίρες επιρροής, μια διαίρεση που στην πραγματικότητα ήταν πάντα η αιτία καταστροφικών συγκρούσεων.
Μια περαιτέρω απόδειξη, η οποία είναι τόσο συνέπεια όσο και αιτία των προηγούμενων, είναι η παρακμή ενός αναπηρικού πολιτικού μύθου: του τοπολογικού διαχωρισμού μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Μια διαφοροποίηση που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια των Γενικών Τάξεων που συναντήθηκαν στις Βερσαλλίες τον Μάιο του 1789 και η οποία έχει πλέον φτάσει στο τέλος της. Η κουρασμένη επιβίωση αυτού του σχήματος ευνοείται από ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των ανθρώπινων κοινωνιών: τη δύναμη της αδράνειας, στην οποία προστίθεται σε αυτή την περίπτωση η ευκολία μιας στοιχειώδους διάκρισης και η ακόμη μαζική χρήση της από τον Τύπο και τα μέσα ενημέρωσης γενικότερα.
Η προσπάθεια υπέρβασης της «morta gora» (Κόλαση, VIII, 31) αυτής της διχοτόμησης είναι επομένως ένα καθήκον που είναι τόσο αστικό όσο και διανοητικό. Ανάμεσα στους χώρους που προσπαθούν να ξεπεράσουν αυτόν τον αποστειρωμένο βάλτο είναι το φλωρεντινό περιοδικό Diorama Letterario. Τώρα στο δέκατο τέταρτο έτος του, το πιο πρόσφατο τεύχος (11/12, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2025) αντιπροσωπεύει επίσης μια σύνθεση των αγαπημένων θεμάτων του περιοδικού και των θέσεών του σε διάφορα θέματα.
Πρώτα απ' όλα, η κριτική εκτίμηση του μαρξισμού, όπως μπορεί να φανεί από μια μακρά συνέντευξη του Alain de Benoist, στην οποία ο Γάλλος φιλόσοφος δηλώνει ότι «αυτό που κατά τη γνώμη μου κάνει τον Μαρξ ουσιαστικό είναι ότι έχει τονίσει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον την ουσία ενός καπιταλιστικού συστήματος που χαρακτηρίζεται από την απεριόριστη του «όλο και περισσότερου»» (σελ. 4). Μια δυσαναλογία που ο ίδιος ο De Benoist αναλαμβάνει σε ένα άρθρο αφιερωμένο στη σύγχρονη «μεγαμηχανή», όταν παρατηρεί ότι «οι αρχαίοι φοβόντουσαν την υπερβολή, οι Μοντέρνοι την ειδωλοποιούν. […] Ο Σπένγκλερ είχε δίκιο όταν είπε ότι ο αρχαίος πολιτισμός και ο δυτικός, φαουστικός πολιτισμός είναι από πολλές απόψεις διαφορετικοί πολιτισμοί – ακόμη και αντίθετοι πολιτισμοί. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι το ένα είναι η απολύτως φυσική «συνέχεια» του άλλου. Ο αρχαίος πολιτισμός είναι στο πλευρό των θεών, ο δυτικός πολιτισμός στο πλευρό των τιτάνων» (σελ. 10).
Έπειτα: η ανάγκη για ακριβή και αυστηρή ιστορική γνώση, χωρίς την οποία οι πολιτικές θέσεις που λαμβάνονται –όποιες κι αν είναι– παραμένουν ιμπρεσιονιστικές, συναισθηματικές, ουσιαστικά αβάσιμες. Η ιστορική επάρκεια, για παράδειγμα, μας επιτρέπει να κατανοήσουμε «ότι η Δύση συμπεριφέρεται σήμερα με τη Ρωσία όπως συμπεριφερόταν στο παρελθόν απέναντι στο Βυζάντιο» (σελ. 12) και, πολύ γενικότερα, να κατανοήσουμε ότι ο Πόλεμος, η σύγκρουση, είναι ανεξίτηλα από την ανθρώπινη ιστορία. Το να προτείνεις να σβήσεις κάθε λόγο διαχωρισμού, διαίρεσης και διαφοράς, σημαίνει να προτείνεις θάνατο. Αυτή είναι η μεταφυσική και ηρακλείτεια ουσία της ανθρώπινης ιστορίας, τόσο πολύ που «σε έναν οριστικά «ειρηνευμένο» κόσμο, οι άνθρωποι θα ζούσαν σαν να ήταν ήδη νεκροί» (σελ. 13). Πριν από λίγο καιρό ένα άτομο που στη φαντασία του πιστεύει ότι είναι «αριστερό» έγραψε σε μια λίστα αλληλογραφίας ότι θα ήταν σκόπιμο να μην ασχοληθεί με ένα συγκεκριμένο θέμα επειδή ήταν ένα «διχαστικό» θέμα. Αγαπητέ φίλε, πιστεύεις ότι για παράδειγμα η ταξική πάλη δεν είναι διχαστική; Η αποφυγή των «διαιρέσεων» με κάθε κόστος είναι στην πραγματικότητα ένα από τα χαρακτηριστικά της «οργανικής» κουλτούρας που είναι μια τυπική «δεξιά» κουλτούρα.
Και πάλι: η συνεχής και καλά τεκμηριωμένη κριτική όλων των μορφών αποικιοκρατίας και ιμπεριαλισμού, που αποτελούν πολιτικές δομές και εργαλεία που διαλύουν την Ευρώπη σε δουλοπρέπεια δεκαετιών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Υποβολή που το 2026 φαίνεται να φτάνει στο αποκορύφωμά της: «Οι Ευρωπαίοι ηγεμόνες, από αδυναμία ή τύφλωση, φαίνονται αποφασισμένοι, ό,τι φρύνους κι αν τους κάνει να καταπιούν ο ξανθός αυτοκράτορας, να μην βγουν από το αμερικανικό νοητικό τους σχήμα» (Gilles Carasso, σελ. 18).
Και πάνω απ' όλα, το Λογοτεχνικό Διόραμα ανέκαθεν υποστήριζε την πρωτοκαθεδρία των ιδεών, της φιλοσοφίας, της μεταπολιτικής έναντι της απλής πολιτικής δέσμευσης σε κομματικές ή θεσμικές δομές. Και αυτό «γιατί κάθε πράξη που δεν αναφέρεται σε ιδέες είναι μόνο μια βάρκα χωρίς πηδάλιο» (σελ. 6).
Χωρίς μια σκέψη που να είναι πάντα ταπεινή αλλά πάντα να έχει επίγνωση της κεντρικότητάς της, η ανθρώπινη ιστορία θα γνώριζε μόνο έναν νόμο (περισσότερο από ό,τι ήδη γνωρίζει), τον νόμο της βίας του ισχυρότερου, τον νόμο των Τιτάνων, όπως έγραψε ο Ernst Jünger σε μια σελίδα που θυμάται ο Antonio Chimisso: «Καμία γνώση των αρχαίων γλωσσών, του ελληνικού μύθου, του ρωμαϊκού δικαίου, της Βίβλου και της χριστιανικής ηθικής, των Γάλλων ηθικολόγων, της γερμανικής μεταφυσικής, της ποίησης από όλο τον κόσμο. Νάνοι στην πραγματική ζωή, αλλά τεχνικοί Γολιάθ – επομένως γιγάντιοι στην κριτική, στην καταστροφή, στην οποία κρύβεται το έργο τους, το οποίο αγνοούν. Απίστευτα καθαρό και ακριβές σε όλους τους μηχανικούς τομείς. Παραμορφωμένος, ατροφικός, μπερδεμένος σε ό,τι σχετίζεται με την ομορφιά και την αγάπη. Πολεμοχαρείς τιτάνες, πνεύματα του σκότους. Αρνητές και εχθροί κάθε δημιουργικής δύναμης – αυτοί, που μπορούσαν να αθροίσουν τις προσπάθειές τους για εκατομμύρια χρόνια χωρίς να μας αφήσουν ένα έργο ικανό να ισοφαρίσει ένα φύλλο χόρτου, έναν κόκκο σιταριού, το φτερό μιας σκνίπας. Μακριά από ποίηση, κρασί, όνειρα, παιχνίδια, παγιδευμένοι χωρίς καμία ελπίδα από τις ψεύτικες διδασκαλίες των αλαζονικών δασκάλων. Αλλά έχουν το καθήκον τους» (Σχολιασμός ημερολογίου, 22.9.1945, στο La capanna nella Vigna. Gli anni dell'occupazione (1945-1948), μτφρ. A. Iadicicco, Guanda, Πάρμα 2009).
Το έργο, πιθανότατα, της ολοκλήρωσης της διάλυσης της Ευρώπης. Γιατί όλα τελειώνουν, ακόμα και τα μεγαλύτερα γεγονότα.
Πηγή: GRECE Italia
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου